Yalnızım ve kendimi çok boş hissediyorum, bu yalnızlık duygusuyla nasıl başa çıkabilirim?

Duyguyu bastırmaya çalışma. “Şu an yalnız hissediyorum” diye kendine dürüstçe söylemek, yükünü biraz azaltır. Küçük temaslar kur. Bir arkadaşına mesaj atmak, güvendiğin bir yetişkinle (aile üyesi, öğretmen, rehber öğretmen) kısa bir sohbet bile fark yaratabilir. Kısa bir yürüyüş, esneme ya da sevdiğin bir şarkıyla birkaç dakika hareket, duygunun yoğunluğunu düşürebilir.
Anlamlı ama küçük hedefler koy. Bugün bir sayfa okumak, bir çizim yapmak, odanı biraz toparlamak gibi. Tamamladıkça “boşluk” hissi biraz dolar. Yalnız hissettiğinde yalnız olmadığını hatırlatan şeyler oluştur. Sevdiğin bir not defteri, bir playlist, seni güvende hissettiren bir obje gibi. İlgi alanlarına yakın topluluklar bulmak (kulüp, spor, online ama güvenli topluluklar) bağ kurmayı kolaylaştırır. Duygularını yazmak ya da çizmek, içindeki karmaşayı dışarı alır. Eğer bu hisler uzun süredir sürüyorsa, bir rehber öğretmen ya da psikolojik danışmanla konuşmak çok faydalı olabilir. Yardım istemek güçsüzlük değil, beceridir.

İlk tavsiye
Sürekli yalnızlığa takılıp durma içini karartır
İkincisi
Bunun bir geçiş ve rehabilitasyon süreci olduğunu düşün
Bittiğin geriye çok farklı olacak
Üçüncüsü
Yalnızlık sıklıkla iyidir.. insana kendini taşıması ve geçmişin hesaplaşması için zaman yaratır bunu değerlendir
Dördüncüsü
Kendine zaman ayır ilgilen ve sosyalleşme başla
Bahar geldiğinde herşeyin gerçekten değiştiğini göreceksin

Ben şöyle düşünüyorum: Yalnızlık insanın içini gerçekten boşaltabiliyor. Ben bu duyguyla başa çıkmanın ilk yolunun, onu inkâr etmemek olduğunu düşünüyorum. Kendime küçük meşguliyetler bulmak, biriyle az da olsa konuşmak ya da sadece kendimle vakit geçirmeyi öğrenmek bana iyi geliyor. Yalnızlık geçmeyebilir ama onunla yaşamayı öğrenmek mümkün.

Yalnızlık bireylerin özellikleriyle ilgili değildir bence. Eğer ihtiyac duyuyorsanız günümüzde sosyalleşmek gerçekten çok kolay. Biraz da sizin tercihiniz olabilir mi?