İnsanlara bu kadar çabuk güvenip bağlanmak sence bir zayıflık mı yoksa fazla temiz kalplilik mi?

Buna doğrudan 'zayıflık' ya da 'temiz kalplilik' gibi keskin bir etiket yapıştırmanın haksızlık olacağını düşünüyorum. Kalbinin temizliğini koru ama onu herkesin girebileceği, kapısı kilitsiz bir bahçeye de çevirme. O bahçeye girmeyi hak edenler, biraz kapıda beklemeyi göze alanlar olmalı.

Bilinçle birleşip birleşmediğine göre anlam kazanır. İnsanlara kolay inanmak çoğu zaman temiz bir kalpten gelir. Dünyayı kendi niyetiyle okur, herkesin içinin de kendisi gibi olduğunu varsayar. Bu saf bir iyilik değil, iyi niyetli bir bakıştır. Ama burada fark yaratan şey şudur öğreniyor mu, yoksa aynı yerden tekrar tekrar mı kırılıyor, eğer kişi yaşadıklarını görmezden gelip, işaretleri inkar edip yine de güveniyorsa bu artık temiz kalplilik değil, kendini koruyamama halidir. Zayıflık da buradan başlar. Çünkü güven, sınırla birlikte anlamlıdır. Sınır yoksa güven değil, savunmasızlık olur.

Güvenmek zayiflik degil güç göstergesi çoğu insan artik kimseye güvenmemeyi seçiyor önceden kurallar sınırlar koyuyorlar iyi niyet göstergesi belki olabilir sans tanımak belkide ben herkese en başta güveniyorum sonra yavaş yavaş çıkarıyorum hayatımdan hani bir can Yücel in bir sözü var. "sen beni kandirmadin ben sana inanmayı seçtim" diye bu saaten sonra seçimlerinin sorumluluğunu alıp güvenmenin bedeli ödemek lazim her ne olursa olsun asil cesaret bu aslında bile bile lades gubi :))