Karanlığa karışmayı sever misin?

Eğer "karanlığa karışmak" derken, etraftaki kalabalıktan, gürültüden ve sürekli aktif olma zorunluluğundan sıyrılıp, sadece kendi iç sesimi dinleyebileceğim, huzurlu bir yalnızlığa çekilmeyi kastediyorsan, evet, kesinlikle severim.
Benim için bu bir yok oluş değil, aksine bir toparlanma, bir yenilenme anıdır. İnsan yaşamında gün içinde o kadar çok uyaran, o kadar çok rol var ki... Bazen akşam çöktüğünde, ışıklar kapandığında, telefonun ekran parlaklığı azaldığında, nihayet o "kendimle baş başa kalma" lüksünü yaşıyorum.

Evet, severim. Bazen karanlık bana kaçış değil, sığınak gibi gelir. Gürültünün sustuğu, kimseye bir şey anlatmak zorunda olmadığın o anlarda insan kendini daha net duyuyor. Işıktan kaçmak değil aslında; biraz durmak, toparlanmak, içini dinlemek… Karanlıkta kendimle daha dürüst olabildiğimi hissediyorum. Çünkü bazı duygular en çok sessizlikte anlam kazanıyor.