Aslında mutsuz olacak hiçbir şey yok hayatımda, peki neden hep mutsuzum? Benim gibi olanınız var mı, varsa ayrıntılı bir şekilde anlatabilir mi?

Aslında mutsuz olacak hiçbir şey yok hayatımda, peki neden hep mutsuzum?

Esprisi eksik olmayan bir babam, anlayışlı bir annem var. Anlayamasa da anlamaya çalışıyor. Ailemin yanında okuyorum, iyi de bir okulum var. Ailemle sorunum yok denecek kadar az.

Bir abim ve bir erkek kardeşim var. Onlarla da sorunum yok, iyi anlaşırız. Ders notlarım da iyi. Maddi sıkıntımız yok. Annem de babam da güzel, yorucu olmayan işte çalışıyor. Para istesem eksik olmuyor.

Erkek arkadaşım var, beni çok seviyor. Çıkma teklifi ettiğinde çok sevinmiştim, çünkü 2 yıl boyunca ondan hoşlanmıştım. Ama o da bana karşı boş değilmiş. Çok huzurlu geçen bir ilişkimiz var. Kavga bile tek tük oluyor, hiç denilecek kadar az.

Yazmayı severim, içimdekileri, hissettiklerimi bir karaktere büründürürüm... Benim babam da edebiyata çok düşkündür. Onun da var yazıları, şiirleri.. Bu yolda beni hep destekledi.

Ve daha bir sürü mutlu olmamı gerektiren özellikler. Peki ben bunlara rağmen neden mutsuzum böyle, duygusal şarkı dinlediğimde ağlamaklı oluyorum? Normalde çok eğlenceliyimdir, ama insanlara karşı. İnsanları güldürmeyi severim, ve başarırım da. Ama bir türlü kendimi güldürmeyi başaramıyorum.
Dışarıda bir espri yapıp insanları yarım saat boyunca güldürebilirken, evde hep bir yalnızlık.

Neden böyleyim? Benim gibi olanınız var mı, varsa ayrıntılı bir şekilde anlatabilir mi?