Ben De Karanlığa Sürükleniyorum, nasıl yaşayacağım…?

Beş yıl geçti… Ama içimdeki acı hiç geçmedi. Sevdiğim ve hiç beklemediğim bir insanın sessizce kendini asarak intiharı bende kapanmayan bir yara açtı.
O gittiğinden beri içimde hep bir boşluk var…nefes aldığımı hissedemediğim, göğsümün sıkıştığı, boğulduğum o karanlık bir boşluk. Zamanın her şeyi iyileştirdiğini söylüyorlar ama bende öyle olmadı. Her gün, her gece, aynı acıyı yeniden yaşıyorum. Onun gidişini, son bakışını, son sessizliğini… Sanki ben de o an donup kaldım ve hayat devam etmedi. Dışarıdan güçlü duruyorum belki ama içimde kopan fırtınayı kimse bilmiyor.
Bu beş yılda o kadar yoruldum ki… İçimdeki ağırlık o kadar büyüdü ki artık tek başıma taşıyamıyorum. Sürekli boğuluyormuşum gibi hissediyorum. Nefes almak, güne uyanmak, ayakta kalmak bir savaş… Ve bazen bu savaşta kaybediyormuşum gibi geliyor.
Evet, bunu yazmak bile zor ama saklamayacağım:
Yaşadığım bu acı beni de karanlığa sürüklüyor. Bazen öyle bir noktaya geliyorum ki, sanki o yokluğun içine ben de çekiliyorum. Korkuyorum… gerçekten korkuyorum. Çünkü artık tek başıma dayanmakta zorlanıyorum.
Bu yüzden yazıyorum. Bu yüzden sesimi duyurmak istiyorum. Çünkü gerçekten yardıma ihtiyacım var. Birilerinin el uzatmasına, dinlemesine, “yalnız değilsin” demesine…
Çünkü bu acı beni tüketiyor ve kendi başıma çıkabileceğim bir yer değil burası.