Bir hayatim yok. Karanlikta yok oldum. Haftalardir odamdan cikmiyorum?

Kusura bakmayin biliyorum gundem kotu ve cogunluk mutsuz ama benim konusacak hic ama hic kimsem yok. Siddet ve baska durumlar ve biraktiklari travmalar sebebiyle uzun sure once ailemle bagimiz koptu. Uzun suredir tek basima yasiyorum, guvenlikcilik yapiyorum. Davranis bozukluklarim ile ileri derecede panik atak ve anksiyetem var, bu gune dek kimseyle arkadasligimi ileriye goturemedim, 27 yasimdayim ne sevgilim oldu ne evde bir misafir agirladim ne bir arkadasimla bir yere gittim. Ameliyat oldum onda bile yalnizdim. Evet is yerinde karsilastikca sohbet ettigim insanlar var ama o kadar. Aslinda tamamen yalnizim. Fena olmayan bir okulda fena olmayam bir bolum okudum, Ingilizce biliyorum, cok sayida sertifikalar aldim ama neden bilmem hic kafama gore bir is bulamadim sadece guvenlikcilik kasiyerlik. (Diksiyonumda sorun yok, giyimimde de, davranislarimdaki asiri cekingenlikten diye dusunuyorum)

Sonucta gelmisim su yasima ne kariyer olarak ne dostluk ne aile ne ozel hayat tamamen sifir ve bosum.

2 haftadir sacimi bile taramadim oyle tek oturuyoeum disari cikasim yok telefonum asla calmaz artik yasamanin bir anlami kalmadi diye dusunuyorum. Bize ne diyeceksiniz ya da okumayacaksiniz ama sadece paylasmak istedim.