İnsan herşeyden bıktığı zaman içindeki karanlığa yürür?

Herşeyden bıkıp içine yürüyünce binbir ses ve renk (siyahın baskın olduğu) karşılıyor. Şaşırıyor ve çok mücadele ediyorsun. Ama içindeki kenarda büzüşmüş çocuğu bulup aydınlığa doğru götürüyorsun yavaş yavaş..

Bazen öyle anlar geliyor ki her şeyden yoruluyoruz. insanlardan, koşuşturmadan, beklentilerden.. Ne yaparsak yapalım yetmiyor gibi hissediyoruz içimizde büyüyen o boşlukla baş başa kalıyoruz İşte o zaman içimizdeki karanlığa doğru yürüyoruz kafamızda olan biteni büyüterek.. Orada kendimizle yüzleşiyoruz korkularımızla kaybettiklerimizle sustuklarımızla…tüm yaşantımzla. Karanlık ürkütücü ama aynı zamanda sakin Belki de o sessizlikte kimseye göstermediğimiz yaralarımızı sarmaya çalışıyoruz içimizdeki bu yürüyüş yeniden aydınlığa çıkmak için bir mola meditasyon aslında))