Enerjimi o kadar yanlış insanlara kullandım ki?

Bunun acısını hep taşıyacağım Allah nasip ederse hayatımı düzene soktuğum huzurlu bir yaşama sahip olduğum zaman bile bu pişmanlık bu hayal kırıklığı içimde hep kalacak. Kendimi gereksiz insanlar için aşağıladım herkesi üstün görüp kendimi perdenin arkasına fırlatıp hiç ettim bütün benliğimi. Hayallerimi inancımı kendi kendime yıktım. Çok pişmanlık duyuyorum umarım düzelirim ve karşıma hep iyi insanlar çıkar birbirimizin gelişmesine müsade ettiğimiz pozitif iyi yürekli insanlar… Peki ben böyle bir insan mıyım? Evet ama pozitif olmak dışında. O da elimde değil istesem de o negatif ağırlığı üstümden atamıyorum üzgünüm. Pozitif bir insan asla olamam arada tabi ki gülüyorum falan iyi oluyor şaklabanlıklar falan yapıyorum ama her şeyin bir pil ömrü var ve o pozitiflik bataryasının modeli bende epey düşük. Her neyse.. İnsanların değerinden nefret ediyorum biliyor musunuz? Birinin işinden parasından çevresinden… nefret ediyorum. Çünkü kendime hep bunları dert edip duruyordum aaa şunun şusu var hadi komplekse gireyim falan hayatım bunlarla geçti ve insanlara karşı hep aşağı oldum. Ve insanlar da bana bu üstlünlük baskısını verdi ulan siz bana ne yapıyorsunuz? Yapacağım tek şey her şeyi sigtir edip çabalamaktı. Sadece bir şeylerle uğraşmam gerekiyordu ama bunu bana kimse öğretmedi küçüktüm ve bir şeylere yöneltilmem gerekiyordu ve bunu kendi başıma yapmaya çok korktum. Şimdi kendi kendime yapıyorum ama her şeyden nefret ediyorum. İçimdeki kinin büyüklüğünü kimse tahmin bile edemez. İçimde kocaman bir kin taşıyorum ama çok iyi saklıyorum ama beni o kadar çürütüyor ki o kadar nefret dolu bir duygu taşıyorum ve üstüne yakın olduğum insanlar bile fark edemiyor bunu ve o kadar doluyum ki. Sabah akşam her gün bunları düşünüyorum. İnsanlar… nefret küfür etmek istiyorum tek tek. Kimse kimseye hiçbir acı vermemeli. Faydası olmayacak acıyı çekmenin ne anlamı var. Nefret ediyorum herkesten nefret!,