İyileşmek, en çok görmek istemediklerimizi görmeye cesaret ettiğimiz anda mı başlar?

İyileşmek canım sağ olsun dediğimiz an da başlar, farkında olduğumuz an da başlar. İlk etapta ne oluyor, ilk yüzleşme anında, hatalarını , cahilliklerini ilk fark ettiği vakit kişi ne hissediyor, yerin dibine giriyor, utanıyor, yiyor, bitiriyor kendisini, kızıyor kendisine, sadece görmek de yetmez ki, kendisiyle de barışabilmeli kişi. Hatasıyla, günahıyla, sevabıyla, cahillikleriyle kendini seven, kendisiyle barışan, maziyi hatırladıkça "hiçbir hatam benden kıymetli değil, o eskidendi"diyip kendi omzunu okşayan kişi iyileşmeye başlamıştır, iyileşiyor demektir. Kendini anlayabilen o vakitler, toydum, yalnızdım, şu yollardan geçtim diyebilen lakin kimseyi suçlamadan bunu başarabilen kişi şifalanıyor diyebiliriz, büyüyor diyebiliriz. Görmek istemediklerini görmeye cesaret edip kendisiyle kavga eden kişiler var lakin ilk etapta görebilmek gerekiyor, sonra da kişi kendisiyle barışmaya karar verebilmesi, iyileşmek, şifalanmak ancak bu şekilde mümkün olabiliyor.

Bence iyileşmek tam da o kaçtığımız şeyle yüzleştiğimiz anda başlıyor. Çünkü insan en çok görmek istemediğini saklar, bastırır, erteler… ama o yara kapanmış gibi dursa da içten içe hep sızlatır. Bir gün cesaretini toplayıp o acıya, o hataya, o eksikliğe dönüp “tamam, seni görüyorum” dediğinde… işte orada bir şey açılır. İyileşmek bazen çözmek değil, sadece kabul etmekle başlıyorKendini kandırmayı bıraktığın yerde, gerçek seni büyütmeye başlıyor. Kaçmak yoruyor, yüzleşmek özgürleştiriyor.

Bir şeyi görmekten korkuyorsan ve sonunda o şeyle yüzleşmeye cesaret ediyorsa işte iyileşme genelde o anda başlar cünkü kaçtığın şeyi görmediğin sürece çözemzsin grdüğün anda ise artık ondan kaçmıyorsundur; o yüzden güç kazanmaya başlarsın kaçmayı bırakıp bakabildiğin an iyileşme düğmesine basmış olursun:))

Birinin seni sevmediğini görmek mesela bunu anladığında kabullenip devam etmek aha kolay olur