İnsanların arasında bile yalnız hissedebiliyorsun, bir sürü insan oluyor ama sanki kimse yokmuş gibi. Bir sürü kahkaha sesleri, sohbetler dönerken sen yerinde biraz daha küçülüyorsun. Hissediyorsun çünkü yalnızsın, tek olmasan bile. Çünkü yalnızlık sadece tek olmak değil bence, bir çok insanın, sesin içinde bile kendini kötü hissetmek.
Bazen iyi geliyor bazen de hiç çekilmiyor. İnsanın kendiyle baş başa kaldığında rahatladığı anlar da oluyor kimse bir şey istemiyor kimse konuşmuyor kafanı toparlıyorsun. Ama bazı günler de aynı yalnızlık insanın üzerine çörekleniyor. Keşke biriyle konuşsam da iki kelime etsem diyorsun. Sessizlik de öyle bazen huzur gibi bazen de ortam fazla sessiz olunca tuhaf bir boşluk hissi veriyor. Hani evin içi o kadar sessiz olur ki televizyonda bir şey açma isteği gelir ya işte öyle. Benim için yalnızlık ve sessizlik bazen güzel bir mola bazen çok yorucu bir ağırlık güne göre değişiyor.
30 yaşından sonra yanlızlık iyidir 36 yaştan sonra sessizlik de iyidir Yinede bir erkeğin hayatında sabah uyandığında yanında yatağında koynunda uyuyan onu seven bir kadın lazım
Bu ikisi birleştiğinde (yalnızlık ve sessizlik), o zaman çok güçlü bir an ortaya çıkıyor. Sessizlik, yalnızlığı şiddetlendiriyor, ama aynı zamanda beni kendi gerçekliğimle, maskelerim olmadan yüzleştiriyor. İşte o anlarda, en çok kendimi tanıyor, en çok kendimi seviyor ve kendime en dürüst oluyorum. Zorlayıcı olsa da, biliyorum ki yalnızlık ve sessizlik, beni ben yapan önemli köşeler.
Yalnızlık ve sessizlik öyle bir şey ki bazen ruhunu iyileştiren en büyük hediye, bazen de için içini kemiren bir sancı oluyor. 🍃 Kimisi sessizlikte kendini bulur, düşüncelerini dinler, kendine arkadaş olur. Kimisi içinse bu yalnızlık, boğucu bir sessizliğe dönüşür. Bana kalırsa yalnızlık, seni sen yapan bir aynadır; nasıl baktığına göre şekil alır. 🌌
Karanlığı aydınlatabileceğinin bilincindeysen yalnızlık ve sessizlik terapidir. Yıkılmışsan, onarırsın kendini... İnsan üzerinden değil doğa üzerinden etkileşimler yaşar gerçekliği enlerine kadar yaşarsın. Bu da varoluşun ve yok oluşun somut halidir ki insanı tamamiyle kendine getirmenin yoludur.
Yalnızlık bazen ruhu dinlendiren derin bir nefes kanka bazen de içini sıkıştıran boş bir oda gibi sessizlik kiminde huzur kiminde çığlık olur kalbin o an neye ihtiyaç duyuyorsa ona dönüşür 🙂
Senin herkesi anladığını bildiğin halde kimsenin seni anlamaması görmemesi içine kapatırsın kendini bu YALNIZLIKTIR. SESSİZLİK içinde yaşadığın fırtınaları kaosu birilerine anlatmak istersin rahatlamak için ama ya daha kötüye giderse düşüncesi seni vaz geçirir buda SESSİZLİKTİR.
Yalnızlık insanların arasında bile kimsenin olmadığını hissetmektir ve aslında genel olarak bu duygunun tarifi pek yok ancak yaşayan hissediyorn ne yaşadığını.