Hayatın adaletsizliği karşısında aklınızı nasıl koruyorsunuz?

Ben de senin gibi düşünüyorum;bir bebek acı çekerken, masum bir can ameliyata girerken…
kötü niyetli insanlar hiçbir şey olmamış gibi mutlu yaşayabiliyorken, içimde öfke kabarıyor.
İtiraf edeyim, ben bazen bu dünyayı anlamıyorum.
Her şeyin bu kadar ters ve orantısız olmasına aklımı isyan ettirmemeyi öğrenemedim.

Ama kendime şöyle demeyi öğrendim:
Ben kötülük yapanlardan biri olmayayım yeter.
Benim kalbim kararmasın, ben vicdanımdan vazgeçmeyeyim, ben içimdeki insanlığa sırt çevirmeyeyim.
Çünkü adaletsizliği durduramıyorum ama en azından onun bir parçası olmayabiliyorum.

Bazen öfkemle kavga ediyorum, bazen dua ediyorum, bazen susup kendi içime çekiliyorum.
Ama en çok da şunu yapıyorum:
Masumların acısını görünce “Ben daha iyi bir insan olayım” diye kendi kendime söz veriyorum.
Belki dünyayı değiştirmem ama ben değişmeden kalmayı seçiyorum.

Hayat adil değil, evet…
Ama ben adaletsizliğe rağmen insan kalmaya çalışarak aklımı koruyorum.