Başkalarını düşünür müsün?

Ben başkalarını düşünmeden hareket edemem sanırım. Bu, karakterimin bir parçası gibi. Bir şey yaparken sadece kendimi değil, çevremdekileri de hesaba katarım. Bazen bu yüzden fazla yük aldığım da olur ama yine de düşünmemek bana uymayan bir şey. İçim el vermez birine zarar vermeye ya da birini görmezden gelmeye. Empati kurmak benim için doğal bir refleks gibi… Karşımdakinin ne hissedebileceğini, söylediklerimin ya da davranışlarımın nasıl bir etki bırakacağını düşünmeden yaşayamam. Belki bazen bu yüzden yoruluyorum ama yine de içim rahat oluyor, çünkü kimseye bilerek incitici davranmadığımı biliyorum.

Yazıdaki resim etkileyici herkese empati gösterirken kendimizi unutmayalım. Oğlum küçük bir iki tane minicik beni var ve onları "minicik" diyor ve öpüyor. Bizde kendi yaralarımızı minicik ya da kocaman demeden öpelim saralım. Öz şefkat olmayınca insan ileride kendini hem enayi gibi hissediyor hemde kendine göstermeyip başkasına gösterdiği şefkat insanda öfkeye yol açıyor. Önceliği kendimize vermek demek bencillik demek değil enerji tasarrufu ve kendi kul hakkimiza girmemek demek.