24 yaşında, kendi ayakları üstünde duran bir erkek neden yapayalnız kalır?

Genç deli dolu hallerde yaşanan her şey çocukluk anısı olarak kalıyor genellikle , zamanı geldiğinde karşına çok iyi insalar çıkar umarım

O zaman dert etmesin hiç inşallah çıkar karşına

Arzu ettiğin şeyler, beklemekten vazgeçtiğin anda gerçekleşir. Bu, hayatın sen bakarken soyunamıyorum deme şeklidir. 🧐

Enerjini eksiltirsen biraz başka şeylerle ilgilenirsen dizi film gibi zamanla oluyor

Olur inşallah 🙏

Öyleyse biraz dışarı çık, birileri ile tanışmayı dene, en kolay yollardan biri gönüllü işlerdir. Mesela ilgin olan bir derneğe üye ol veya sevebileceğini düşündüğün bazı sosyal aktivitelere katıl. Ortak ilgi alanın olan insanlarla daha kolay anlaşırsın.

Kafede tek oturuyor sporu tek yapıyorsun, grup çalışması yapabileceğin bir şeyleri dene.

Tuttuğun takımın maçına git mesela, omuz omuza tazahurat işe yarar. Biraz şansını dene birilerine merhaba de.

İş olmaz o zorunluluk, sosyal bir şeyler dene. Her iş günü onlarca kişi ile görüşüyorsan insanlarla anlaşabiliyorsundur. Korkmaya gerek yok iş harici birileri ile görüş.

Sosyal medyada hiç kimse gerçekten kendisi değil, olmak istediği kendisi. İnsan hafızası ise kusurlu bir şey, unutup dururuz. Sen biriyle tanışıyorsun; tanıştığın kişi de, sen de, farkında olmadan küçük yalanlar söylüyorsunuz.

O, olduğundan daha özgüvenli görünmeye çalışıyor.
Sen ise fazla samimi görünmemeye, yanlış anlaşılmamaya çabalıyorsun.

Sonra bir süre sonra ikiniz de maskenizi unutuyorsunuz.
O seni "soğuk" sanıyor, sen onu "sahte" buluyorsun.
Oysa ikiniz de sadece yoruldunuz.

Sosyal medya bu yüzden toksik bir arena, herkes bir rol kesiyor, ama kimse gerçekten sahnede olmak istemiyor.

Bir tavsiye vereyim, bağ kurmayı denemeyi bırak.
Sadece insanlarla bir arada ol, amaçsızca, beklentisizce.
Bağ zaten kendiliğinden oluşur.

Ve unutma, yalnızlık kötü bir şey değil, sadece yanlış yere kök salarsa çürütür.
Seninki şu an büyümeye çalışan bir ağacın kökü gibi. Derinleşiyor, ama henüz yüzeye çıkmadı.
Zamanı gelince, bir dalında biri gölge arayacak.
Sen sadece toprağında kal, ama kulaklığını arada bir çıkar.

İşte bu cümlede bile fark ediliyor o mücadele; çoğu insan ‘düşüneceğim’ der ama sen ‘uygulayacağım’ diyorsun.
Zaten mesele ‘çok geç olmadan’ yaşamak değil. Çünkü hiçbir şey aslında geç olmuyor, sadece olgunlaşıyor.
Kendini geliştirmeye devam et ama bunu ‘eksik olduğun için’ değil, ‘merak ettiğin için’ yap.
Gelişmek bir yarış değil, bir tanıklık meselesi. İnsan kendinin tanığı oldukça yalnızlık da anlamını kaybeder.
Sen o noktaya geliyorsun gibi. O yüzden acele etme, sadece devam et.

bilmiyorum