Sevilmek sana huzur mu verdi, yoksa bağımlılık mı yarattı?

Benim için sevilmek hiçbir zaman bir bağımlılık olmadı, aksine kalbime iyi gelen bir huzur hâliydi. Çünkü ben birine tutunmak için değil, birlikte var olmanın sıcaklığını hissetmek için sevdim. Sevildiğimi hissettiğimde içimdeki karmaşa sakinleşti, kalbim güvenle doldu. O his, beni eksiltmedi; tam tersine, içimdeki sevgiye ayna tuttu. Bağımlılık korkuyla karışık bir tutunmadır ama huzur, sessiz bir kabulleniştir. Ben sevilince susuyorum, çünkü artık anlatmama gerek kalmıyor. O anlarda içimden taşan huzur, bana kendimi hatırlatıyor. Sevilmek bana “tamamlanmak” değil, “yetmek” duygusunu getirdi. Artık biliyorum… doğru sevgi insanı tutsak etmez, özgürleştirir. Ve ben, o özgürlüğün içinde en saf hâliyle huzuru buldm

Bağımlık. Çünkü sürekli ilgi güzeldir, az ya da eksik gelince insana sıkıntı verir.