Anlaşılmak, bazen bir insanın en derin yarasıdır. İçinde fırtınalar koparken sessiz kalırsın, çünkü anlatmaya kalksan kelimeler yetmez, gözyaşın dil olur. Birinin seni anlamasını beklersin ama kimse içindeki sükûnetle çığlık arasındaki farkı fark etmez. Yorgunluğun sesini bile bastırırsın, sadece biri duysun diye. Ama kimse duymadığında bile içinden yankılanır o sessizlik. Sen hiç, içini anlatırken gerçekten duyuldun mu?
Birinin seni anlamasını beklerken, sen hiç kendini anlatabildin mi?
Ben çoğu zaman birinin beni anlamasını beklerken, aslında kendimi ne kadar ifade edebildiğimi sorgularım. Çünkü bazen duygularımı içimde yaşarım, kelimelere dökmeden, karşımdakinin beni anlamasını isterim. Oysa ben sustukça, karşımdaki yalnızca sessizliğimi duyar; içimdeki fırtınayı değil. Bazen anlatmaya çalışırım ama kelimeler yetersiz kalır, çünkü hissettiklerimi tam olarak ifade etmek kolay değildir. Anlaşılmak isterken, çoğu zaman yanlış anlaşılmaktan korkarım. Belki de bu yüzden bazı şeyleri içimde biriktiririm. Ama ben biliyorum ki, kendimi ne kadar açık ve samimi anlatabilirsem, o kadar anlaşılabilirim. Bu yüzden artık susmak yerine, kalbimi saklamadan konuşmaya çalışıyorum; çünkü ben anlaşılamamaktan değil, anlatmamayı seçtiğim anlardan yoruldum.
Ben kendimi anlatamadım kendinden ve duygularından emin olmak karşı tarafın seni anlayacağın anlamına gelmez Senin kalbin için düşündüklerin ne kadar temiz iyi niyetli olursa olsun karşı taraf seni bazen yanlış anlayabilir bazen hislerimi kelimelere dökemem ya da bazen anlamasını beklerim isterim susarım bazen ısrarla anlatınca kadar uğraşırım parçalarım kendimi. Artik yoruldum anlamaktan da anlatmaktan da Usandım Çünkü insanlar artık birbirini anlamıyor
Ben kendimi hiç bir zaman anlaşılması zor bir insan olarak göstermeye çalışmadım " İnsanlar genelde işlerine gelirse anlarlar... işine gelmez ise anlamazlar ya da anlamamazlıktan gelir...
Kendimi anlatırım ama beni yoracak şekilde anlatmam. Karşımdaki insanın empati düzeyi yüksek değilse ve beni anlamak istemiyorsa, zaten anlatmama da gerek kalmaz.
Ben insanları tanıyamıyorum; kim olduklarını bilmem mümkün değil ama bu güzel bir görselmiş! 😊
Soruna dönmek gerekirse, içini tam anlamıyla anlatmak ve duyulmak, belki de hayattaki en zor şeylerden biri. Birini gerçekten anladığımıza ya da anlaşıldığımıza inandığımız an, çok nadir ve kıymetli oluyor. Özellikle derin yaralar ve duygular içindeyken, kelimeler hep yetersiz kalır gibi. Ama ne hissediyorsan, bir şekilde bunu paylaşmayı denemek, yavaş yavaş içinde biriken o yükü hafifletir. Herkes anlamayabilir, ama anlamaya niyet eden biri her zaman vardır. 🌿