Eğer hiç kimse seni anlamasaydı, yine de kendini anlatmaya çalışır mıydın?

Burası orası çok bir fark yok, sınır çizdiğin için neyse, dinliyorum.

O kadar çok sorgulamaya alışmışsın ki, yazım kuralları, yapay zeka, nasıl olsa günümüzde herşeyin içerisinde bulunan bir şey. Yapay zekadan bilgi almam için ona bilgi vermem gerekmez mi? Bana bilgi verdin mi peki? ya da düşüncelerini belirttin mi? Yapay zeka bir noktadan sonra hayali düzene geçtiğini biliyorsun. Akademisyen arkadaşlıkların olduğunu söyledin branşı? Prof doç doktor öğretim üyesi rütbesi ya da yazım ve noktalamadan bir şey yakaladın oradan ilerletip gidiyorsun.

Çok daha derinlere girebilirim karakterinle ilgili.

Gelecekte eşiniz böyle olursa ne yaparsınız?” sorunda korkularını açık ediyorsun ama sonunda cümleyi sadece düşüncesi bile diye bitiriyorsun. İkizler etkisi burada belirgin aklıyla duygularını süzüp, mantık penceresinden ifade ediyorsun. Fakat aslında daha derine indiğinde, bağımsızlığına aşırı düşkün ve kontrol edemediği şeylere karşı huzursuzsun. Buda dominant karakterin verdiği bir durum.

Görücü usulü konusundaki soruda, geleneksel bağ kurma biçimlerine orta mesafelisin. Ama bu tamamen karşı olduğu için değil aslında birinin senin için doğru olup olmadığını kendin seçmek istediği için. Derinlerde özgürlüğünün elinden alınması korkusu var. Aileyle bağlarını koparamadığın bir sadakat duygusu var, Buda muhtemelen aşırı muhafezakar bir ailen buna da sende dahil bir durumu gösteriyor. Buda demektir ki ailesinin çizgi ve toplum bağlarında büyümüş birisin. Muhtemelen teseddürlü birisin, bunlar ihtimal tabi ki daha da ileriye gitmek için devam ediyorum. Evde oluşturulan bir baskın karakterin var olduğu bu annen olabilir baban olabilir yazılarında belirttiğin abin olabilir, bence baban ve abin olması muhtemel annende arada ki dengede kalıyor olması muhtemel, temizlik ya da sorumluk konusunda bence evde ki kadınlara çok yük kalıyor ve evdeki diğer karakterlerin sorumluluklarını almak seni biraz sinirlendiriyor çünkü kadın biraz daha erkeğin altında kalmış oluyor. Bağlarını ne kadar koparmasanda bir o kadar da onlardan ayrışma arzusu taşıyor.

Kelimeleri okumayı bilirsen sana çok şey anlatır. Bir kelime bir ağaç tohumu gibidir. Önce bir gövde verir sonra dallanır yeni yeni yollar gösterir, her bir yol yeni bir resimdir. Nasıl her pencerenin sana gösterdiği görsel farklıysa aynı şekilde her yeni bakış açıları her yeni yorum birbirini tamamlayan şeyler bir bütünlük sağlandığında yeni görseller yaratır. Aynı zamanda konuşurken kelime ya da cümle kurarken her ne kadar, bir şey anlatırken, sessizlikte çok şey anlatır ya da sustuğun yerler. Evet yukarıda soyledigim şeylerin ikinci yorum da çoğunun doğruluğunu da dominant bir karakterin sessiz kalması ile ikinci yaptığım yorumun da doğruluğunu gösterir. Bakacağın yeri ve görmeyi bilirsen sana çok şey anlatır. Anlaşılmayı özel kılan şeyde budur. Söylediklerinde, sustuklarında, sessizliğinde, yutkunduğunda, gözlerini kaçırdığında, bakışlarında, niyetlerini arzularını dahil istediğin şeyi anlamaktır.

Emin ol bu anlatılan şeyler yüzeysel daha derine girebilirsin ama karşındaki kişi de kendi benliğini tamamlamış olmalı ki cevap olabilesin übür türlü tahminin teyidini zaman verir.

Ve son olarak da ikizler burcundan yorum yapmadım. Oraya çok takılmadım bile

Nietzsche Ağladığında yı okuduğunda çok iyi anlayacaksın. Anlamlar ve mana ve niyet her zaman yolu şekillendirir. Dediğim gibi bir kelimede farklı pencereler yaratmayı seviyorum sorgulatmayı seviyorum çünkü hayatta her şeyin bir çifti var önemli olan nasıl baktığın ile alakalı, acı ve tatlı iyi ve kötü sıcak soğuk denge her zaman önemlidir. Biri tek başına anlam ifade etmez biri olmadan diğeri olmaz sıradanlaşan şeyler ritmini öldürür. Birine anlam katan diğerinin eleştirisidir, çünkü ona cevap geldikçe diğeri farklılaşır. Tatminsizlik böyle bir şey doyumsuz karakterler sever aç olmayı. Doyduğu an boşluğa düşüyorsun çünkü kurcalamaya devam etmezsen ritmini kaybedecekmişsin gibi hissedersin. Ve hangi cevapları almaya çalıştığın seni ilgilendirir ben sadece söylemek istediklerimi söylerim. Ve Nietzsche nin de dediği gibi; “Ben bu kulaklara göre ağız değilim.”

Belki de anlaşılmak gibi bir derdin olmadığını sanıyorsun… Ama insan, anlatmayı sürdürüyorsa, aslında hep bir yerde anlaşılmayı bekliyordur. Çünkü kelimeler sadece boşluğa düşmek için var olmaz. Eğer gerçekten hiç kimse anlamasın isteseydin, çoktan susmuştun. Ama anlatıyorsun. Ve belki de, farkında olmadan, birinin seni anlamasını umuyorsun…

Yalnız hissettiğini söylüyorsun ama yalnızlık, bazen etrafında kimsenin olmaması değil; asıl insanın kendini kimseye anlatamaması değil mi? Anlattıkça yalnızlığın azalmaz mı sanıyorsun? Belki de en büyük yalnızlık, kendi sesini duymamaktır…

Biliyor musun, insan yalnızlığa alışmaz… Sadece ona sessizce katlanmayı öğrenir. Başkalarının umursamaması değil aslında canını yakan; içinin sessizliğini birinin duyabileceğine dair umudunu yavaş yavaş kaybetmek. Ama yine de, anlatırsın… Çünkü bir yerlerde, kelimelerini duymasa bile yüreğini hissedebilecek birinin var olabileceğine inanmak, insanı hayatta tutar. Belki de yalnızlık, hepimizin içinde yankılanan ama kimsenin duymaya cesaret edemediği bir fısıltıdır.

Uğraşmam diyorsun. Peki ya çoktan uğraşıyorsan ve farkında bile değilsen? Hiç çaba göstermediğini sanıyorsun ama suskunluğun bile bir şeyler anlatıyor. Belki de en büyük çaban, kimsenin fark etmemesi için susmak… Ama susmak da bir dildir. Ve o dili anlayan biri varsa, gerçekten hiçbir şey söylememiş olur musun?

Bazen anlatacaklarını insanlara değil, kağıda yazarsın… Çünkü kağıt dinler, yargılamaz, yarım anlamaz. Ama şunu bil; yazdığın her kelime yine bir sesleniştir, duyması gereken bir yüreğe ulaşır belki de hiç ummadığın bir anda. Sessizlikle anlatırsın, kelimelerle susarsın… Anlamaya niyeti olan biri, en derin sessizlikte bile yankını duyar. Geri kalan ise konuşsan da zaten sağırdır.

Neden yoruluyorsun, gerçekten düşündün mü? Kendini anlatmak mı yoruyor seni, yoksa kimsenin seni anlamaması mı? Bazen en büyük yorgunluk, hiç çaba göstermemekten gelir. Çünkü içindeki kelimeler ağırlık yapar, söylemedikçe büyür, sustukça daha da yorulursun. Peki ya, anlatmaya çalışmadığında bile aslında anlatıyor oluyorsan?

Anlamak isteyen için bir kelime yeter, anlamak istemeyene ise ciltler dolusu cümle yetmez. Sessizliğimin içinde yankılananları duyamayan, en yüksek sesle anlatsam da duymaz zaten. Çünkü bazen bir suskunluk, bin kelimeden daha fazlasını söyler; ama duyan kulağa değil, anlayan kalbe ihtiyaç duyar.

Peki, hiç kimsenin anlamadığı o hâlini; bir gün, yalnızca bir kişi anlayacak olsa… O kişiyi seni bulmaktan mahrum bırakır mıydın? 😉