Sizde de oluyor mu bu düşünceler?

Hiçbir zaman benim annem babam da şöyle olsaydı demedim, demem de. Bugün kimsem, onların emeği, sabrı ve karakteri sayesinde oldum. Onlar kendi yaşadıkları zorlukları biz yaşamayalım diye direndiler, sessiz kaldılar, fedakârlık ettiler Kimse onların yerini dolduramaz, tırnakları olamaz. O dönemin insanı başka bir nesildi azla yetinip çok şey başaran hayattan öğrenen insanlar. Doktor çocuğu olunca da fark etmiyor, başka meslek olunca da. O devrin insanlarının bildiğini, bugünün en eğitimlisi bile bilemez. Onların tecrübesi kitaptan değil, hayatın ta kendisindendi yani. Emin ol, bugün doktor çocuğu olsan yarın da sürekli çalıştı benimle ilgilenmedi diye sitem edecektin. Yakın arkadaşımın çocuğu öyle söylüyor mesela. Bazı şeyler uzaktan göründüğü gibi değil. Elimizdekinin kıymetini bilmek, sevebilmek, şükredebilmek gerek. Çünkü en büyük servet, bazen sadece anne babanın varlığıdır. Evladinda yarın seni mesleginle değil. Sen olduğun için sevsin.

Neden onlardan bekliyorsun ki? Kendin de olabilirsin. Kendin de iyi işler başarıp o istediğin sevgiyi görebilirsin. Geçmişi değiştiremezsin ama kendini değiştirmek senin elinde