Birine kırılıp hâlâ onun iyiliğini düşünmek delilik değil, kalbinin zarafetidir. Çünkü sevgi, çıkarın ya da gururun değil, insanlığın göstergesidir. İçinde kırık olsa da kimseye kötülük dilememek, kalbinin hâlâ temiz kaldığını gösterir. Bazı insanlar kötülüğe kötülükle değil, sessizlikle cevap verir. Kırgınlığın içinde bile iyiliği korumak, en büyük olgunluk ve belki de en sessiz kahramanlıktır.
Hayır, delilik değil. Bu, aslında kalbinin ne kadar temiz olduğunu gösterir. Bazen biri bize kırıcı davransa bile, içimizdeki iyi niyet hemen sönmez. Çünkü biz kötülüğü öğrenmemişizdir, sadece biraz incinmişizdir. Hâlâ iyiliğini düşünmek, kendi değerlerinden vazgeçmediğin anlamına gelir. Bu seni saf ya da zayıf yapmaz, tam tersine karakterinin güçlü olduğunu gösterir. Herkes kırar ama herkes kırıldığı hâlde içinden iyi dilek geçiremez. Ama şunu da eklemek isterim ki sürekli olarak kalbini kırar seni üzen kimseye işte ben iyilik yapıyorum benim için iyi insan diyerek de kendinden ödün vermemelisin herkes yerini ve yorduğunu bilmeli sonuçta hepimiz ölümlüyüz hiçbirimiz dünyada kalıcı değiliz kimsenin kimseye üstünlük taslamasına gerek yok.
Delilik değil bence vicdanın yansıması bu bazı insanlar hak etse de içindeki iyilik susturamıyorsun çünkü karakterin öyle kırılmış olsan bile dua ediyorsun üzülmesin istiyorsun işte o senin zarafetin ama aynı zamanda en büyük yaraların da sebebi oluyor
Kırıldığın kişi seni yok sayan veya değersiz gören biriyse ona karşı halen iyilik beslemek biraz saflık oluyor ama kötü yönden saflık. Onun dışında insan herkese kırılabilir, önemli olan o kişinin nasıl biri olduğu ve senin hayatındaki önemi
Evet. Ama gel görki “we’re only human”. Birine sırf kırıldığımız için hemen kalbimizden söküp atamıyoruz. Ayrıca çok affedilemez bir hata yapmadıkça, herkes ikinci şansı hak eder ✨