Korkusuz insanları samimi buluyor musunuz?

aslında ben bu fikre çok fazla katılmıyorum ne yazık ki. çünkü bu korku konusunda yıllar önce bir belgesel izlemiştim ; yeni doğan 2 bebegin biri ailesinin yanında normal bri cocuk gibi hersey ogretilerek yetişirilirken, diğeri bir denek olarak herkesten uzakta tek başına bir odada birakiliyor.

Tam hatırlamıyorum ama çocukların 1.5 - 2 yaşlarındaki bir dönemdeydi sanırım, i̇kisi de ayrı ayrı birer odaya alınıp yanlarına fare bırakılıyor. Ailesiyle yetişen çocuk korkup çığlık atmaya başlarken, digeri fareyi yakalamaya ve onunla oyun oynamaya çalışıyor. Bu da korkularımızın aslında doğuştan değil, sonradan cevre etkisi ile kazanılan duygular olduğu sonucunu ortaya çıkarır..

...

Somut bir örnek dersen de, eskiden beri cok yakinen tanidigim bir arkadaşım var ve adam gerçekten Allah'tan başka hiçbir şeyden korkmaz. Kaç kere gözü kapalı bir sürü kavgaya girdiğini, büyük büyük adamlara patronlara dayılandığını bizzat gördüm 😅🤣 Hani dersin ya "bazı insanlar ölümüne susamış" diye aynı o havada.. Ama gel gor ki tersine yaşamı çok severdi 🥰 bunun adi gercek manada korkusuzluk bence..

Samimi değil demeyeyim de… bence daha çok göstermek istemiyorlar. Herkesin bir korkusu vardır çünkü; sadece bazıları bunu saklamayı tercih eder. Belki güçlü görünmek isterler, belki de zayıf bir yanlarını kimse bilsin istemezler. O yüzden “korkusuz” görünen insanlar bana bazen fazla temkinli gelir. Korkularını bastırmak, yokmuş gibi davranmak da bir savunma biçimidir sonuçta. Gerçek cesaret bence korkmamak değil, korkunun içinden geçebilmek. O yüzden ben korkusuz görünen insanlara değil, korkularını kabul edip yine de yoluna devam edenlere daha çok inanırım.