Haksızlık karşısında kahkaha atıp geçmek mi yoksa çığlık mı atmak lazım sence?

Kahkaha atmak değil… Ben haksızlık karşısında susmam, elimden geleni yapar, hakkımı sonuna kadar savunurum. Çünkü sessiz kalmak bazen haksızlığı onaylamak gibidir. Ama bir noktadan sonra anlarım ki her şeyin bir sınırı var. Ben üzerime düşeni yaptıktan sonra gerisini Allah’a bırakırım. Çünkü bazı savaşlar insanın değil, Rabb’in adaletine kalmıştır. Ben içim rahat olsun isterim; ne boyun eğerim, ne de öfkemle kendimi yakarım. Hakkımı arar, doğruluğumu korur, sonunda da derim ki: “Ben elimden geleni yaptım, şimdi sıra ilahi adalette.”