Bir insan, kalbini korumak için duvarlar örüyorsa güçlü müdür, yoksa sevgiden korktuğu için zayıf mı?

Bence bir insan kalbini korumak için duvarlar örüyorsa ne güçlüdür ne de zayıf… Sadece yaşadıklarından ders almıştır. Çünkü kimse durup dururken kalbini saklamaz. O duvarlar, bir anda değil; kırıldıkça, yandıkça, inandıkça ama yine de karşılık bulamadıkça yavaş yavaş örülür. Bu yüzden dışarıdan “soğuk” ya da “uzak” görünse de, aslında içi en çok sevgiyi özleyen taraftır. Korktuğu şey sevgi değil, aynı hikâyeyi bir kez daha yaşama ihtimalidir. Kalbini korumak bazen bir savunma değil, bir tedavi şeklidir. Çünkü bazı yaralar ancak biraz mesafe koyunca iyileşir.

İnsan yaşadığı tecrübelerden dolayı duvar örmesi gerektiğini öğrenir zaten, karşısındaki kişi yanlış veya doğru temkinli yaklaşır doğrusuda bu, sevgiden korkmaz kötü olasılıklara karşı önlem alır.

Sevgiden korkmaz hiçbir canlı. Aksine sevgiye muhtaç her zaman... O sevgiye ulaşmak için gittiği yol engebeli ise tedirgindir. Kalbimizi o yolları aşmadan besleyemeyiz.

Kalbine duvar ören kişi güçlü gibi görünmeye çalışır ama aslında sevgiye dair kırılganlığını saklıyor