Sende herkes gibiymişsin dedin mi hiç?

Evet, insanın en sessiz, en kırılgan yerinden vurur gerçekten. O söz, bazen bir ağırlık, bazen bir boşluk yaratır içinde. Çünkü herkesin içinde o “keşke” vardır; dönüp değiştirmek istediği, söylenmemiş, yapılamamış anlar. Güçlü görünmek bir yanılsamadır; herkesin kalbinde pişmanlıklar, soru işaretleri ve yapılmamışlıklar vardır. O an, o tek an değişmez; hayatın geri sar tuşu olmadan kalır orada. Eksik kalan bir söz, atılmayan bir adım, susmakla yanlış anlaşılmak arasında sıkışan bir insan… Bunlar büyütür pişmanlığı ama aynı zamanda, içindeki o yan bilir ki o anda elinden gelen buydu. O yüzden pişmanlık sadece geçmişe değil, kendine duyulan bir sitemdir aslında. Zamanla kabuk tutar, izi kalır ama seni tamamen ele geçiremez. Çünkü unutulmasa da, affetmek ve kendini kabul etmek mümkün olur.

O cümleyi söylemek, içindeki hayal kırıklığının en sade hâlidir. Birine güvendiğinde, onda farklı bir sıcaklık bulduğunda, sanki dünyanın geri kalanından ayrı tutarsın onu. Sonra bir gün, davranışları yavaş yavaş sıradanlaşır, sözcükleri tanıdık yalanlara benzer. O an boğazına düğümlenir o kelimeler; sende herkes gibiymişsin… Ne bağırarak söylenir, ne sessiz kalınabilir. Yalnızca içten içe kabullenilir, artık farkında olmadan eksilmeye başladığını bilerek.

Bana kıymet veren insan sayısı nadir oluyor çünkü genel olarak bu böyle artık. Her şeyden, kişilerden kolayca vazgeçilebiliyor...

Sosyal medyanın hayatımıza daha çok girmesi de tuzu biberi oldu. Görüntü olsun karakter olsun herkes aynı oldu.