Sevdiğini korumak için vazgeçmek mi zordur, yoksa kalıp her gün eksilmek mi?

Ben kalıp her gün eksildim şimdi akıllandım. Bu, insanın yüreğini ikiye bölen bir ikilem. Bir yanda sevdiğin insanın iyiliğini düşünerek geri çekilmek, belki de onu senden uzak tutarak daha mutlu olmasına izin vermek. Diğer yanda ise onu kaybetmemek uğruna kendinden yavaş yavaş vazgeçmek. Vazgeçmek zordur çünkü sevdiğin hâlâ oradadır ama artık seninle değildir. Hayatına devam eder, belki başkalarıyla güler, belki mutlu olur. Ve sen uzaktan izlersin, karışamazsın. Ama bilirsin ki bu onun için, belki de ikiniz için en doğru karardı. Yine de kalbindeki boşluğu hiçbir mantık dolduramaz. Kalıp eksilmekse başka bir tür acıdır. Yanındasındır ama her geçen gün biraz daha yorgun, biraz daha suskun hale gelirsin. Belki seni görmezden gelir, belki sever ama seni anlamaz. Oradasındır ama artık kendin gibi değilsindir. Sevdiğini kaybetmemek uğruna, aslında kendini kaybedersin. Hangisi daha zor dersen, belki de cevabı neye ne kadar dayanabildiğinde saklıdır. Kimi insan yokluğa dayanamaz, kalır ve yavaş yavaş tükenmeyi göze alır. Kimi ise eksilmeye tahammül edemez, severek vazgeçer. Sonunda biri içini, diğeri kendini alıp gider.