Kendini aramak aslında yeni bir ben bulmak mı, yoksa var olanı hatırlamak mı? insan kendi içinde kaybolmadan kendini bulabilir mi?

Kendini aramak aslında yeni bir ben bulmak mı, yoksa var olanı hatırlamak mı? insan kendi içinde kaybolmadan kendini bulabilir mi?

Bence kendini aramak öyle düz bir yol değil, biraz labirent gibi.

Her köşede yeni bir ‘ben’ çıkıyor karşına

bazen güçlü!

bazen kırılgan!

bazen de hiç tanımadığın biri...

Kendini bulmak aslında yeni bir ben yaratmak mı?

Kesinlikle hayır!

Fazlalıkları atıp, özüne yaklaşmak biraz daha kendine sahip olmak...

Ama şunu da düşünüyorum, insan hiç kaybolmadan gerçekten kendini bulabilir mi?

Sanmıyorum.

Çünkü bazen karanlıkta yolunu kaybetmeden, Anlamıyoruz ışığın kıymetini...

Yol bir yere gitmez...

fouryou zihin labirenti..

Sadece, kendi özüne bir adım daha yaklaşacaken! Labirentin loş bir köşesinde onu gördü...

Sanki hep orada bekliyormuş gibi

zamana meydan okuyan bir sessizlikle gözlerini dikmişti...

O an anladı ki, insanın en büyük buluşu yeni birini keşfetmek değil,

kendi içinde yıllardır bekleyen ruhuyla yüzleşmekti...

O ruhu ona yansıtanın gerçek aynası olduğunu hemen farketti...

Tesadüflere ve zihinini kurcalayan düşüncelere her yoktu o an !

Kalabalık bir konser alanını andıran, kafasının içindeki bütün sesler susmuş!

Bütün sorulara yanıt olmuştu sanki.

Bütün yollar orada son bulmuştu..

Merdivenin son basamağı artık kırık dökük değildi.

Bir adım ötesi huzurdu...

Kendini aramak aslında yeni bir ben bulmak mı, yoksa var olanı hatırlamak mı? insan kendi içinde kaybolmadan kendini bulabilir mi?
Cevapla