İnsan kendini tamamen tanıyabilir mi, yoksa hep eksik bir yön kalır mı?

Bence insan kendini tamamen tanıyamaz. Çünkü biz sürekli değişiyoruz. Düşüncelerimiz, duygularımız, önceliklerimiz, hatta bakış açımız zamanla dönüşüyor. Dün “ben buyum” dediğimiz şey, bugün değişebiliyor. Kendini tanımak aslında bir yolculuk gibi. Her adımda yeni bir yanımızı fark ediyoruz:Bazen bir kriz yaşayınca dayanıklılığımızı görüyoruz, Bazen bir aşkla tanışınca hiç bilmediğimiz bir şefkati, Bazen bir kayıpla tanışınca içimizdeki boşluğu…Ama bu yolculuk hiç bitmiyor. Çünkü insanın içinde hem bildiği hem de bilmediği katmanlar var. O yüzden hep biraz “eksik” kalıyoruz, ama belki de bu eksiklik bizi merak ettiriyor, büyütüyor, yaşatıyor. Yani insan kendini tamamen tanıyamaz; ama her gün biraz daha kendine yaklaşabilir.