Çok mutsuzum... yalnızlık?

Bak bu dünyada bildiğim en iyi şey birilerinin acısını asla ama asla küçümsemeyeceksin belki öyle belki değil ama bundan daha küçük şeyleri dert ettiğinde insanların sana bunu demesi nasıl oluyormuş görürsün ben öyle biri değilim şımarık değilim falan da deme bu dünya etme bulma dünyası emin ol yaşayacaksın

Tamam o zaman beni daha iyi anlaman gerekmez mi bunu herkes yaşıyor bende yaşadım diyorsun ben de sadece şu an ne yaşadığımı anlattım şımarık değilim yani

Benim durum biraz farklı dışardaki insanlarla yani arkadaşlarımla samimi olamıyorum beni anlamadıklarını derdimi önemsemediklerini düşünüyorum ama bahsettiğim takıntılı sinirli olma hali onlara karşı değil beni sevsinler herşeyimi anlatabileceğim bir dostum olsun istiyorum köpek gibi kendimi sevdirmeye çalışıyorum tabi olmuyor sonra çekirdek aileme dönüyorum o yaşadığım herşeyi en ufak şeyden ağlayarak kızarak bazen hiç susmayarak çoğunlukla bağırarak onlara aktarıyorum tabi sonra onları üzdüğüm için daha fazla mutsuz oluyorum çekirdek ailemdeki sorunları arkadaşlarıma arkadaşlarımla olan sorunları da aileme anlatamayınca içimde büyüyorda büyüyor destek alacak kimse de kalmıyor ayrıca kafamı dağıtmak istiyorum konuşmak istiyorum birileri beni duysun istiyorum bu huyumu suyumu bilmeyen biri ile şımarıkmıyım değilmiyim konusu üzerine olsa bile