Kendi kendine yeterli olmak mı, yoksa birine ihtiyaç duymak mı daha insani?

Bence insan doğası gereği ikisine de ihtiyaç duyuyor. Kendi kendine yeterli olmak, iç dünyanda sağlam bir temel kurmak gibi. Yalnız kalabilmek, kendini tanıyabilmek ve kendi ayakların üzerinde durabilmek, hayatta özgürlük ve güven hissettiriyor. Çünkü sadece başkalarına bağlı yaşarsan, onların yokluğu seni savunmasız bırakabilir. Ama öte yandan, birine ihtiyaç duymak da çok insani. İnsan, doğası gereği sosyal bir varlık. Sevilmek, anlaşılmak, yanında birini hissetmek kalbinin en derin ihtiyacı. Kimse tamamen kendi başına mutlu olamıyor. Paylaşınca çoğalan bir tarafımız var. Aslında insani olan şey, denge kurmak. Ne tamamen başkalarına bağımlı olmak, ne de “kimseye ihtiyacım yok” diyerek kendini yalnızlaştırmak. Bazen kendi gücünle dimdik durmak, bazen de omuzunu yaslayacak birini aramak…