🌙🌌Sanki bir rüyanın içindeyim ve bir türlü uyanamıyorum. Siz uyanamadığınızı fark ettiğinizde ne yapıyorsunuz?

Bu aralar fazla rüya görüyorum o zaman bende. Hatta öyle bir paradoks olmuş ki sanki kalkıyorum nerde uyandığımı bile bilmiyorum kaçmaya çalışıyorum elini tutacak birisini arıyorum, tanıdık bir yüz kapıdan çıkıyorum karşıya geçerken araba çarpıyor tekrar uyanıyorum. Kalkıyorum aynı yerdeyim bu sefer arkamda birisi var yine kaçmaya çalışıyorum kapıya gidiyorum kapı kitli cami kırıyorum diyene kadar kafama vuruyorlar cam kırıklıklarını olduğu yere düşüyorum yine uyanıyorum ve bu sürekli devam ediyor. Sagopanın yazdığı şu cümleler aklıma geliyor Anladım ki fayda etmiyor bir şey. Yaşamak zorundayım bu bildiğim tek şey Sanki ben bir kobayım da dünya bir deney Kaçacak bir yerin yok doğu, batı, kuzey, güney. Neden bakışların donuk ve yorgun? Belli ki mahkemen var içinde büyük sorgun Hayatını senden çaldılarsa büyük soygun. Sende ses yok, kalma suskun. Ama sonra yorgun olduğum aklıma geliyor bedenimden kafamı ayıranlar sesim çıkmayacak gibi konuşmak o derece zor geliyor insanlara, zaten konuşsam da dinlemiyorlar hissi gitmiyor aklımdan. Bir insan çocukluktan itibaren babasından bile adam yerine konmamışsa eger diğer insanlardan da farklı bir yaklaşım göreceğini bırak kendini o kapta bile göremiyor. Ne demiş Oğuz Atay. Vazgeçiyorum, bütün insanlığın önünde eğilerek özür diliyorum; beni yanlışlıkla çıkardılar sahneye.

Son olarak belkide sanışer haklıydı günleri mevsimleri geride bırakmak gerekti ve bütün mesele buydu belkide.

Bir rüyadan ziyade bir kabusun içinde gibi hissediyorum çoğu zaman.
Ne zaman bitecek diye gün saymaktan da yoruldum aslında.
Ne zaman sonum gelecek diye bekliyorum artık.