Gördüğüm yalanlara sessiz kalmam, oyunları izleyip karakteri çözdüğümden mi? Sessizlik bazen en ağır cevap değil midir?

​negatiflik değil, sadece çıplak gerçeklik. İnsan sahteliğin bu kadar çok olduğu bir yerde gerçeği görmeyi seçince, insanlar bunu genellikle karamsarlıkla karıştırıyor. Oysa hayatın o karmaşık labirentlerini çözmek ve kimin hangi oyunun peşinde olduğunu fark etmek, insanı karamsar yapmaz, sadece daha gözü açık yapar. Ben huzurumu, gerçekleri görmezden gelerek değil, olanı olduğu gibi kabul ederek buluyorum. İzlemek, tahmin etmekten her zaman daha keyiflidir :)

​Basit ve yüzeysel olanı tercih etmek bir seçimdir elbet, ancak o tercihin huzurdan mı yoksa derinleşmekten korkmaktan mı geldiği insanın kendi iç meselesidir. Yorulmak dediğiniz şey aslında bir çaba değil, bir farkındalık sürecidir. Ben o süreci o kadar çok geçtim ki artık hiç yorulmuyorum. Sadece bakıp, ne olduğunu anlayıp, izlemeye devam ediyorum. Zaten gerçekleri görünce çözmek için uğraşmanıza gerek kalmıyor, taşlar kendiliğinden yerine oturuyor. Yorulmak bir yana, her şey o kadar net ki