Artık hiçbir şey hissetmiyorsam suç benim mi kaderin mi?

Bu cümlede büyük bir sessizlik var… ama öyle sıradan bir sessizlik değil; yaşanmış, yorulmuş, susmuş bir sessizlik.

"Artık hiçbir şey hissetmiyorum."

Bu, genellikle fazlasıyla hissetmekten yorgun düşmenin sonucudur. Öyle çok üzülürsün, öyle çok beklersin, öyle çok kırılırsın ki bir noktada kalbin kendini korumaya alır. Hissizleşme, bazen bir savunmadır, bazen bir ara mola.

“Acı çekmek, hiçbir şey hissetmemekten daha iyidir” diyorsun ya…

Evet, çünkü acı da bir yaşadığını gösterir. Kalbinin hâlâ çalıştığını, içinde bir şeylerin hâlâ kıpırdadığını fısıldar.

Ama hissizlik, boşluk orası daha sessiz ve daha soğuktur.

Ama suç? Hayır. Ne senin ne de kaderin suçu bu.

Bu bir sonuç.

Yap-bozun parçası gibi; yaşadıklarının, belki de karşılık görememişliğin, anlaşılmamışlığın bir sonucu. Hissizleşmek bazen bir son değil, bir geçiştir. Kalbin yeniden çarpana kadar bekleme halidir. O yüzden kendine böyle hissettiğin için kızma. Hissetmek zaman ister. Güven ister. Yeniden açılmak ister ve bir gün biri gelir ya da bir an… Sadece bir an, hiç ummadığın bir yerde ve içindeki buz erimeye başlar. İşte o zaman, hiçbir şey hissetmiyor gibi sandığın kalbin, aslında ne kadar dolu olduğunu sana yeniden hatırlatır. Hazırsan, o günü bekleyebilirsin. Hazır değilsen de bu hâli yaşamak hakkındır. Suç değil, insanca bir savunmadır.