Bağ kurmak gerçekten yorucu hâle mi geldi, yoksa biz mi sorumluluktan kaçmayı "özgürlük"diye adlandırıyoruz?

Benim için bağ kurmak yorucu olduğunda genelde iki şey oluyor ya sınırlarımı unutup herkesi taşımaya çalışıyorum ya da eski yaralar beni şimdiden savunmaya itiyor. O zaman özgürlük diye adlandırdığım şey aslında kaçışın cilalı adı oluyor; sorumluluktan kaçınca hafifliyorum ama içimde sessiz bir boşluk büyüyor. Gerçek özgürlük, neye evet dediğini bilmek ve o evetin gereğini isteyerek taşımak. Sorumluluk dengeliyse zincir değil, güven hissi verir; bağ dediğin kimliği yutan bir gölge değil, iki tarafın da nefes aldığı ortak bir alan olur. Ben emeğin ağırlık değil derinlik kattığı, geri çekildiğimde ceza kesmeyen ilişkileri seçiyorum; orada yakınlık yerleşir, özgürlük de kaçışa değil olgunluğa benzer.

Bağ kurmak, eskisinden daha mı yorucu hale geldi gerçekten, yoksa biz mi sorumluluktan kaçmayı özgürlük diye adlandırıyoruz? Günümüz ilişkilerinde insanlar yorgun. Sürekli bir şeylere yetişme hâli, kendini koruma çabası ve beklentilerin ağırlığı altında bağ kurmak artık sadece bir duygu meselesi değil, neredeyse bir dayanıklılık testi gibi. Çünkü birine yaklaşmak, onun dünyasına dokunmak, kendi dünyanı açmak anlamına geliyor. Ve bu, incinme riskini de beraberinde getiriyor. Kimse kırılmak istemiyor. Herkes güçlü görünmeye çalışıyor. Bu yüzden çoğu zaman ya mesafeli kalıyoruz ya da çabuk vazgeçiyoruz. Diğer yandan "özgürlük" dediğimiz şey, bazen sorumluluktan kaçmanın makul görünen bir kılıfı haline gelebiliyor. Bağ kurmak, sorumluluk almak demek. Birini düşünmek, ona karşı dürüst olmak, emek vermek... Fakat modern birey, çoğu zaman sadece kendini öncelemek istiyor. “Ben ne istiyorum?” sorusu, “Biz ne olabiliriz?” sorusunun önüne geçiyor. Çünkü “biz” olmak fedakârlık ister, sabır ister, tahammül ister. Oysa biz konfor istiyoruz. Hızlı bağlar, kolay vedalar, hafif yükler... Oysa gerçek bağ, insanı ağırlaştırmaz; kök salar. Ama kök salmak için durmak gerekir. Kalmak gerekir. Cesaret gerekir. Belki de mesele yorgunluk değil. Belki de mesele, artık bu cesareti göstermek istemeyişimiz ve belki de özgürlük, bağsızlıkta değil; bağlı kalabilme gücünde saklıdır.