Yalnızlıkla ne zaman barışacaksınız?

İnsanı, hayatında bir role sahip diğer insanlar mı yorar yoksa o rolün karşılamasını umduğu beklentileri mi? Peki arkadaşınız beklentinizi karşılamadığı zaman çıkarcı oluyor ve hayatınızdan atıyorsunuz, siz de tam bu sebeple çıkarcı değil misiniz?

Derin ilişkiler kuralım dedikçe kasıntılık ve öznellik, genellemelere hükmeden bi hale geldi. Kara gün dostunuz çok da olsa yalnızsınız. Herkes yalnız. Bir telefona veya ziyarete muhtaç yaşamak yerine kendinize deva olmayı öğrenin ki çevrenizde sahte de olsa dopamin kaynağı kalsın. “O insan şunu bunu yapmadı, ne kadar kötüymüş gerçek sevgi ve dostluk bu değil!” Demek gibi insanları düşünmekten önce kendinize “ben bu insanlardan bağımsız nasılım şuan” diye sorun. Bi nefes alın. Demek ki çok da kötü değilsiniz ya bunları düşünecek zaman kalmış, ama kendinizi düşünmemek ve ötekileştirmekten pesimitliğin dibini yaşıyorsunuz ve insanlar size kötülük yapmış gibi geliyor. Tutunacak dal arayışınız size yakın davranan insanlarsa kusura bakmayın ama siz de insansınız. Önceliğiniz kendiniz değilse kimsenin önceliği olamazsınız ve kimse sizi sormuyor diye suçlu olmuyor. Kontrat imzalayın biriyle yola çıkarken o zaman garanti kalsın hayatınızda.

(Yalnızlık hissinin ne kadar kötü olduğunu biliyorum, ama en en en sevdiğiniz ve sizi en çok seven kişi yanınızda olduğunda da bu hissi tatmaktan kaçamayacaksınız bunu biliyorum o yüzden bahane aramak sadece varlığınızı aşağı çekecek)