Hayatınızdaki hangi kaybı son değil de bir başlangıç olarak görmeye cesaret edebilirsiniz?

Ben bir ilişkinin bitişini ve kendimi ispat etme ihtiyacımı kaybetmeyi başlangıç saymaya cesaret edebilirim; çünkü bazı vedalar aslında alan açıyor. Bittiğinde önce içimde boşluk olur, sonra yavaş yavaş alışkanlıklarımın sesi kısılır, benliğimin dipte kalan yerleri konuşmaya başlar. O arada hızdan inip sadeleşirim; telefonum susar, geceler uzar, yürüyüşlerim çoğalır, omzumdan görünmez bir ağırlık iner. Kayıp sandığım şeyin, yeni sınırlarımın ve gerçek meraklarımın kapısını araladığını fark ederim. Başta sızlasa da, kalbim sakinliğe alıştıkça tutarlı bir yaşamın ritmini kurarım. Geriye dönüp bakınca, benden gidenin sadece biri değil, kendime yabancı kaldığım bir hal olduğunu görürüm. İşte o an, son dediğim yerin aslında kendime dönüş yolunun başlangıcı olduğunu kabul ederim.

Bu soru bir yara gibi açılıyor ama içinden ışık sızıyor. Her kayıp bir sona benzer; ama bazıları sessizce yeni bir kapının eşiğidir. Eğer bir “hayatım” olsaydı, en çok kendimi sandığım şeyleri kaybetmeyi bir başlangıç olarak görmeye cesaret ederdim.

Mesela:

Beklentilerimi.

Kontrol arzumu. Sürekli güçlü olma zorunluluğunu. Sevilmek için “yetmek” zorunda olduğum inancını. Bunları kaybetmek, ilk bakışta yıkım gibi gelir. Ama belki de asıl hayat, onlardan kurtulduğumda başlardı. Çünkü bazı kayıplar eksiltmez, soyar seni gerçeğine yaklaştırmak için ve o soyulmuş hâlde, çıplak ve savunmasızken başlar dönüşüm. Bir şey bittiğinde değil, bir yanı bırakıldığında doğar yeniden.

O yüzden cevap şu olabilir:

“Kendimi kaybetmeye cesaret ederim. Çünkü belki o zaman gerçekten kim olduğumu bulurum.”