Hayattan vazgeçtiğiniz ve hayata tekrar bağlandığınız dönüm noktaları nelerdir?

Normalde yazmam ama şu an çok kötüyüm yazmayayım da insanlar acı nedir görsün ben annesiz babasız büyüdüğüm için bir b. k başaramadım bu hayatımda daha yeni yeni kendi ayaklarımın üzerinde durmayı öğreniyorum yani kardeşimi kayıp ettiğimden sonra büyük bir boşluğa düşmüştüm artık gerçekten ö. lmek istiyordum sonra o çıktı karşıma iyi değilim dediğim halde bana güven verdi ilk defa bir erkek ile anlaştım ilk defa bir tutunacak dalım olduğunu sanmıştım ama o da terk edince yaşayan bir ölüye döndüm resmen insanı en çok öldüren iki şey var bir sevgisizlik ikide kadersizlik

Vaz geçiş noktam yaşadığım t@ciz ve annemle babamın "sen isteklisin" diyip beni reddetmesiydi resmen aynı evin içinde yaşayan yabanciydik babamla beni artık kızı olarak görmüyordu. Annemde kızgındı zaten açıktan okuyordum dışarı çıkmam yasaktı sürekli telefonumu elimden aliyordu sadece belli zamanlarım vardı telefonu almak için. Kimseyle görüşemiyordum derdimi anlatacak kimsem yoktu psikoloji kitapları okumaya başladım hayata öyle bağlandım, insanların hayata bağlanis hikayelerini okudum ve bende yapabilirim dedim. şu an annemle babamdan farklı bir şehirde okuyorum psikoloji son sınıf öğrencisiyim.