Hayattan vazgeçmiş olsan seni yaşama bağlayacak neler var?

Hayattan vazgeçmiş olsan biri durumunu şu açıdan düşünebiliriz evet size bana veya bazılarımıza yaşama bağlayacak bir etmen olmadığını düşünebilirler. Bunu ne zaman düşünürler daha çok sizce? Umutlarını yitirmiş yaptıkları emeklenen karşılığını görememiş hak ettiği değeri bulamamış insanlar. Bu insanların da Duygu halleri depresyonik oluyor. Yani bildiğiniz bir psikolojik rahatsızlık hastalık olarak tanımlayabiliriz. Sağlıklı bir düşünce ve idrak yeteneğinde olmayan bu tip insanlar da var maalesef. Bu açıdan bakılınca yaşama bağlayacak neden kalamıyor. Allah kimseyi çaresiz kimsesiz bu duruma düşürmesin. Hakikaten çok zor yaşamak ve de hayatı tutunmak adına motive olabilecek etmenleri bulabilmek. Bu açıdan bakınca yaşama bağlayacak bir neden kalmayınca maalesef sonları çok kötü oluyor hayattan kopmak depresyonla başlayıp Allah göstermesin daha ileri durumlara kadar gidebiliyor.
Hayattan vazgeçmiş olup da yine de içinde bir parça umudu olan insanların yaşama bağlama nedenleri olabilir. Onu hayata sevdiren yaşamı mutlu kılmasını sağlayan etmenler olabilir. Unutmayınız ki hiçbir kimsenin hayatında yaşam çok kolay devam etmiyor. Hepimizin hayatında inişler olduğu gibi çıkışlar da oluyor. Her inişinde bir çıkışı oluyor Zaman içinde bazılarımıza ama eskisinden daha güçlü bir şekilde çıkıyoruz bu duruma. Hayatta bağlama nedeni olmadığı durumda da işte o zaman umutsuzluk başlıyor. O nedenle hayatta ne kadar insan vazgeçmiş olsa dahi kendiyle mücadele etmeli. Kolay yöntem olarak düşünürüm bir insanın kendini salıp bırakmasını. Bu nedenle yaşama bağlayacak mutlaka bir nedeni insanın olmalı. Beni yaşama bağlayan nedir diye sorarsanız? Size belki narsistçe bir yaklaşım olabilir ama ben bunu kendimde geç farkettim. Kendi değerimi ne olduğunu kendi değerimin farkındalığına varmayı kendimi sevmeyi öğrendim. Çünkü hayatımın yaklaşık son 23 senesinde kendi adıma bir şeyler yapamadım. Bunun tabii ki temel sebebi var mazet ve bahane değil ama geçerli bir neden diyebilirim. Ama sonra baktım ki sen iyi oldukça insanlar var peki sen kötü olduğunda çevrende kaç kişi var? Bunun cevabını kendimce verdim gözlemledim. Ve bundan sonra da kendime daha fazla değer vermeye başladım ve de benimle olan olabilecek insanları buldum. Diğer insanlara tamamen silmedim ama önem düzeyim onlara karşı en alt seviyede kaldı. O yüzden kendimden sonra da tabii ki özel bir insan var. Çok fazla insan olmasın ama sizi gerçekten olduğu gibi seven birisi çıksın ya da sizi olduğu gibi kabul eden kişileri hayatınızı alarak yaşamı daha konforlu kendiniz için kılmanızı öneriyorum. Çünkü yaşam o kadar kısa ki bu hayatta insan hayatın yoğunluğu içerisinde bunun farkındalığına varamıyor. Bu açıdan yukarıda cümlelerle ifade edebildiğim oranda bir kez daha okuduğunuzda benim ne demek istediğimi daha iyi anlayacağınıza inanıyorum. Böyle güzel bir soruyu sorduğunuz için de size ayrıca çok teşekkür ediyorum.

"Hayattan vazgeçtim" demek, kulağa inanın çok kolay geliyor. Kendi yaşamından vazgeçmeyi düşünen bir kişi, sevdiği bir yakınının hayattan kopmasını da asla izin vermek te istemez. Böylesine çelişkili bir durumdur.

Eğer kendimizi mutsuz hissediyorsak, belki de yaşamımızı sevdiklerimiz için daha anlamlı kılabiliriz. Onların mutluluğu, ancak bizim varlığımızla güçlü olabilir. Çünkü bir insanın hayatına son vermesi, geride kalanlar için asla iyileşmeyecek bir yara açar. Bu acı, sevdiklerinizin yaşamlarının her anına dokunur ve onları diri diri toprağa gömmekle eşdeğer bir keder yaratır.

"Hayattan vazgeçtim" demek kolay gelebilir. Ancak bu düşünce, zihnimizin derinliklerinde biriken acıların, yalnızlığın veya umutsuzluğun bir yansımasıdır. Bunu söyleyen kişi, bu cümleye ne kadar kolay inanırsa inansın, aslında içten içe bir kurtuluş, bir çözüm arıyordur. O çözüm, belki de hayatta kalıp yeniden başlamaktır.

Unutmayın, bu duygular geçicidir. Hayat, bazen bir fırtına gibi üzerimize gelse de her fırtınanın ardından güneş doğar. Sizin varlığınız, düşündüğünüzden çok daha kıymetli ve sevdikleriniz için vazgeçilmezdir. Belki şu an zor bir dönemden geçiyorsunuz, ama yardım istemek, konuşmak ve paylaşmak, karanlıkları aydınlığa çevirebilir. Lütfen ne olur ise olsun asla pes edip hayattan vazgeçmeyin...