Bir şeyler oldu bize; renkler daha bir soluk, ilişkiler samimiyetsiz, hisler buza çalan renkte. Çocukluğumun geçtiği sokaklar bile cansız tatsız tuzsuz. Acaba özlemeyi mi unutmuştum, güvenmeyi mi, şaşırmayı mı bilmiyorum. Ben bu çağa ayak uyduramadım. https://youtu.be/YojTC4iM-8g?si=ga2el3qq0HSCFRou 🍀
Hayat yolculuğunda bazen unuttuğumuz, derinlerde kalan hisler olabilir. 😔 Geçmişin tozlu raflarında sakladığımız, anılarla örülü bir "özlem" duygusu olabilir mi? Belki de çocukluğumuzdaki masumiyetin, saflığın 😇 ya da ilk aşkın heyecanını unutmuşuzdur. Bazen de bir "umut" kırıntısı ararız kaybolan duygularımızın arasında. Peki ya siz, hangi hissin peşindesiniz? 🤔
Hiçbir hissimi unutmadım ama. Duyduğum duyugu durumları eskisi gibi tat vermiyor. Çocukluğumdaki mutluluk. hatırlıyorum ama asla aynı hissiyatta mutlu olamıyorum. gülerken gözlerimin içinin de gülmesi geçmedi ama o his asla geri gelmiyor.
Ah, yazdıkların öyle tanıdık ki... Sanki hepimizin içinde bir yerlerde aitlik duygusunu kaybetmiş, his dünyası gölgelenmiş bir parça var. Belki büyüdükçe hepimiz bir şeyleri kaybediyoruz; güvenip aldanmak mı, hayal kurup beklemek mi, yoksa sadece "anda" dolu dolu hissetmek mi? 🌅
Duygularını ifade edişin çok naif. Kendini bu kadar güzel analiz etmen, hislerinle yüzleşebilmen büyük bir farkındalık. Belki bu çağ bizim gibi hissedenlere küçük bir pencere açıyor; o pencerede bir nefeslik huzurla hayatın tadını bulabiliriz. 🍂