Hayatınızın yükseliş döneminde misiniz, düşüş döneminde mi?

Güneş, sabah perdesinin kenarından sızarken odamın duvarlarına nazlı adımlarla dokundu. Hava, ilkbaharın içine gizlenmiş çocuk kahkahaları gibiydi; hafifti, umut doluydu. Kahvemin buharı, gökyüzüne yazılmış isimsiz bir şiir gibi yükseliyordu ve ben uzun zamandır ilk kez kendi iç sesimi fısıltıdan daha net duyuyordum..

Kalbim, her zamanki gibi kırık dökük ama bu sabah bir başka atıyordu. Sanki içindeki onca enkaza rağmen hâlâ çiçek açabileceğine inanmak istiyordu. Belki de umut, bazen sadece küçük bir ışık huzmesidir, birinin seni anladığı bir cümle, sokaktan geçen yabancının gülümsemesi, ya da kendine sessizce “devam edebilirim” dediğin o an…

Ve birden fark ettim: Bazı sabahlar mucize gibi değildir. Ama bir mucize gibi hissettirebilir. Çünkü bazen bir kuşun kanat çırpışı, bir pencere kenarında filizlenen sardunya ya da yalnızca nefes alıyor olmak, yaşamın en sade, en gerçek hediyesidir.