Kendimi korumam gerekiyormuş gibi hissettiğim yerde samimiyet bulabilir miyim?

İnsanların içini göstermekten korktuğu, gülümsemenin bile sorgulandığı bir zamanda yaşıyoruz artık. Samimiyetin yerini strateji aldı, içtenliğin yerini gösteri... Ve evet, bazen öyle anlar olur ki, karşındaki seni yargılamasa bile, sen onun seni yargılayabileceğini düşünerek kendini saklarsın. Aslında o anda düşman başkası değil, içimize kazınmış önyargılar olur. Ama işte tam da bu yüzden kendimizi korumaya almak, artık refleks haline geldi. Birini tanımadan önce, ona güvenilip güvenilmeyeceğini düşünmek bile yorgunluk veriyor. Kalbini açmak tehlikeliymiş gibi geliyor. Ama gerçek samimiyet, kendini saklamadan var olabildiğin yerde başlar. Kalkanlar varsa, arada mutlaka mesafe olur. Ve mesafede sevgi değil, şüphe çoğalır. İşte o yüzden, bazı yerlerde samimiyet değil, sadece temkinin gölgesi kalır.

Kendini zırhla gezerken birinin ruhunu hissetmen zor. Çünkü samimiyet, çıplaklık ister. Ama sen hep “Acıtır mı? Kaçar mı? Kullanır mı?” diye gardını alıyorsan, karşındaki de gerçek yüzünü göstermeye cesaret edemez. Ama bu şunu da gösterir Kendini koruma ihtiyacı hissettiğin yerde bir sorun vardır ki zaten. O samimiyet olsa bile, içinde hep “Ya yalan çıkarsa?” korkusu olur. Bu yüzden samimiyet orada yaşasa bile sen göremezsin. Güvenin olmadığı yerde samimiyet görünmez olur.