Kendinizi anlatmayı, tanımlamayı mı seversiniz yoksa karşı tarafın zamanla tanımasını mı beklersiniz?

Ben hiçbir zaman kendimi uzun uzun anlatan biri olmadım. Çünkü kelimeler, insanın içini tam olarak tarif edemez. Ne hissettiğimi, nasıl düşündüğümü, neye kırılıp neye güldüğümü anlamak için zaman gerekir. Bazen bir bakış, bir susuş ya da bir davranış; sayfalarca cümleden daha çok şey söyler. İnsan dediğin öyle birkaç kelimeye sığmaz, yaşanarak anlaşılır. O yüzden biri tanımak isterse, izlerime baksın isterim, söylediklerimden çok sessizliğimi duysun. Anlatmak değil, hissettirmek daha gerçek gelir bana. Çünkü samimiyet, zamanla kendini belli eder. Biraz sabır, biraz dikkat yeterlidir aslında.