Kendinizi anlatmayı, içinizi dökmeyi sever misiniz yoksa kendi içinizde mi yaşarsınız her şeyi?

Evet, yılbaşından beri yapıyorum. Gerçekten hoş bir eylem. Yıl sonunda geçmişe ufak bir yolculuk yapabilmek ve o gün hangi duygunun bende hakim olduğunu görebilmek güzel sahiden. Tavsiye ederim.

Üzüyor elbette. Hele kendi içimde aşamadığım problemlerim olunca durgunlaşıyorum. Hızla geçip giden zamana da üzülüyorum.
Fakat iyi yanı şu; her seferinde yapmam ve yapmamam gerekenleri hatırlıyorum. Yaptığım hataları tekrarlamama engel oluyor geçmişe bakmak. Tabii, geçmişe takılıp kalmanın kimseye faydası yok. Bunun da bilincindeyim.

Anlıyorum seni. Çok tanıdık bir his bu çünkü. Düşünmek bazen çözmek yerine insanı yorup kilitliyor. Hani bunu nasıl desem, insan düşünürken kafasının içinde yoruluyor. O yüzden ben düşüncelerimi ya bir yere bırakıyorum ya da zamana yayıyorum. Her duygu hemen çözülmek zorunda değil... Geçmesine izin verince biraz daha yumuşuyor sonra.

Bu herkes için işe yarar mı bilmiyorum. Benim de hayatla ilgili çok kaygım var, ancak bu kaygılarla kavga etmiyorum artık.
Çünkü üzerine düşünmenin bazı şeyleri değiştirmediğini kendime kabullendirdim. Kolay değildi tabi. Gidişatı değiştiremiyor olmak insanı üzüyor elbette. Ama bir noktadan sonra zihnim, düşünerek çözmeyeceğim bir şey için kendimi yıpratmamın manası yok demeye başladı. Belki de bu öğrenilmiş çaresizliktir ama garip bir şekilde düşünceler biraz daha rahat bırakıyor insanı

Bence anlattığın şey hiç anormal değil. İnsan acı içindeyken mantıklı davranamıyor zaten. Hatta mantık genelde acı biraz durulduktan sonra devreye giriyor. Yoğun duygu altındayken değil. Yanlış olduğunu bilip yine de hemen vazgeçememek zayıflık değil bu arada, sadece insanlık hali. Hoş, realist olman da bunu ortadan kaldırmıyor. Duygu başka bir yerden çalışıyor çünkü.
Öte yandan denedin mi bilmiyorum ama denemediysen bence sen de günlük tutabilirsin, yaşadıklarını kağıda dökmeyi deneyebilirsin. Günlükte illa o gün ne yaptığını yazmak zorunda değilsin, nasıl hissettiğini kafanı hangi düşüncelerin meşgul ettiğini de yazabilirsin. Nitekim ben acılarımı bu şekilde attım. Anlatacak pek kimsem olmayınca dıygularımı kağıda aktarmak fena gelmedi. Ha denedin ama sonuç alamıyorsun, o zaman başka bir şey düşünebiliriz. Ama denemekten zarar gelmez bence dersin?

Anladım 😂 pek aran yok günlük tutmakla. Ben yine de bir dene derim. Gerçi yapay zeka'ya da yazmak iyi fikir olabilir, çünkü o oldukça iyi yanıtlar veriyor.
Öte yandan anlatacak kimsemin olmaması biraz uzun bir hikaye ama özetleyecek olursam, çevremdeki anne babam ve 3 arkadaşım dahil herkesin bir işle meşgul olmasından kaynaklanıyor ve pek de iyi bir dinleyici olmamalarını da söyleyebilirim. En azından anne babamın.

Öyle ne yazık ki. Ve duana içtenlikle amin diyorum. Gerçekten ihtiyacımız var buna. Hem orası öyle çünkü insanın alternatifi yok. Hele ki dediğin gibi insanın ruhuna kalbine denk insan çıkınca hayat daha anlamlı bir hâl alıyor. Hayat bile daha anlamlı gelmeye başlıyor.
Hayırlısı diyelim artık.

Amin...

Evet çok yoruyor. Hemde inanılmaz

Bazen evet ama odaklanmamı değiştiriyorum sorunlar kayboluyor anlık