İnsan kendi kendine ve başkalarından kendine beklentilerin küçük tutulmasını. Ancak başkalarından büyük beklentiler mi bekler?

Hayatın akışı, çoğu zaman bir nehri andırır. Nehir akmaya devam eder; bizse kıyısında bekleriz. Ama neyi bekleriz? Suya adım atmayı mı? Yoksa suların bizim istediğimiz gibi akmasını mı? İşte tam bu noktada beklemek ile beklenti arasındaki fark belirir.

Beklemek, doğanın ritmini izlemek gibidir; beklenti ise doğayı kendi irademize boyun eğdirmeye çalışmak…

Bir düşünün… Şehir içindeki bir otobüsü bekliyorsunuz. O gelir; siz binersiniz. Gideceğiniz yere ulaşırsınız. Beklentiniz küçüktür; memnuniyetiniz de sadedir.

Fakat eğer diyorsanız ki: “Gelecek otobüs en son model olmalı. Koltukları yumuşacık, kliması ideal, ekranları pırıl pırıl olmalı…” İşte o zaman beklentiniz büyür ve o beklenti gerçekleşmezse, içinizde büyüyen huzursuzluk sizi yavaşça tüketir.

Peki ya o otobüs tam da beklediğiniz gibi gelirse? Bir anlığına mutlu olursunuz. Sonra? Sonra zihniniz başka bir beklentinin peşine düşer. Çünkü insan zihni doyumsuzdur; bir zirveye vardığında, yeni bir zirve arar. İşte bu yüzden beklentiler bazen mutluluğun değil, mutsuzluğun kaynağına dönüşür.

Ve belki de birileri şöyle der?
“Bu kadarını beklemeye ne gerek var? Gelen her otobüs seni aynı yere götürmüyor mu?”
O an sormak gerekir: Hiçbir beklentimizin olmaması mı bizi özgür kılar? Yoksa beklentisiz bir hayat, hayattan kopuş mudur?

Belki mesele, beklentiyi tamamen terk etmek değil… Beklentinin esiri olmamak, onun yerine rıza makamına varabilmektir. Yani hayatın akışını kavrayıp, her geleni, her anı, olduğu gibi karşılayabilmek…

İşte bu teslimiyet değildir; bu, akışı anlamaktır. Çünkü hayatın sistemi, bizim arzularımıza göre değil, kendi yasalarına göre işler. Ve o yasalar der ki: Sen bu dünyaya yalnızca beklemek için değil, akışa katılmak için geldin.

Bu noktada kendimize şu soruları sormalıyız.

Beklentim hayatı kolaylaştırıyor mu yoksa ağırlaştırıyor mu?
Gerçekten ihtiyacım olan şeyler mi beklediklerim, yoksa zihnimin icat ettiği gölgeler mi?
Herkesin mutlu olabileceği ortak bir denge mümkün mü?
Belki de en derin mutluluk, hayatın bize getirdiğiyle yetinmeyi değil; her geleni fark etmeyi öğrenmektir. Çünkü kimi zaman lüks bir otobüsle değil, sadece yürüyerek varırsınız o hedefe. Ve yürüdüğünüz o yol, sandığınızdan daha fazlasını öğretir size.

Ve işte burada… mesele derinleşir.
Çünkü insan yalnızca hayattan değil… en çok da insandan bekler.

Bir dosttan…
Bir sevgiliden…
Bir eşten…
Hatta doğurup dünyaya getireceği çocuktan bile…

Sonsuzluğu…
Tamamlanmışlığı…
Ve eksiksiz bir mutluluğu bekler.

Ama unuttuğumuz bir gerçek var!
Her insan kendi yükünü taşır. Kimsenin omuzları, başkasının sınırsız hayallerini taşıyacak kadar geniş değildir.

“Tüm sınırsız beklentilerinizi, umutlarınızı ve hayallerinizi bir insana değil; hayata yükleyiniz. Çünkü bir insan, sizin sonsuzluğunuza taşıyacak kadar güçlü değildir.”

Belki de mesele… bir başkasının bizi mutlu etmesini beklemek değil; kendi mutluluğumuzu adım adım inşa etmektir. Çünkü beklentiler büyüdükçe… hayal kırıklıkları da derinleşir. Ve her hayal kırıklığı… insanı biraz daha hayattan uzaklaştırır.

“Aradığınız iyi bir insanı bulduğunuzda ne kadar çok sevinip mutlu olacağınızı düşündüğünüz kadar, onu kaybettiğinizde ne kadar çok üzüleceğinizi de bilmelisiniz.”

Belki de yolun sonunda öğreneceğimiz en büyük hakikat şudur...
Hayat… insandan beklentilerimizi küçülttüğümüzde kolaylaşır; kendimizden beklentilerimizi büyüttüğümüzde güzelleşir.