Yok olmak , ziyan olmaktan daha iyi midir?

İçsel bir hesaplaşmanın, bir hayal kırıklığının, belki de yorgun bir ruhun yankısı var satırlarında. Şu kısmı özellikle çarpıcı
“Kalemim... bana kızıyor biliyor musun?”
Bu cümle, içinden taşan duygularla baş edemeyip yazıya döken ama yazarken bile kendini yargılayan birini gösteriyor. Kalem, burada hem bir dost hem bir tanık gibi.“Yok olmak, ziyan olmaktan daha iyi midir?”Bu sorunun içinde çaresizlik var ama aynı zamanda bir farkındalık da... Ziyan olmak; varken yok sayılmak, hissedip duyulmadan yaşamak, sevilmeden sevmeye çalışmak… Yok olmak ise belki de bu acıdan, bu görünmezlikten bir kaçış.
Ama şöyle düşün Ziyan olmak, hâlâ bir varoluşun kanıtıdır. Acı da olsa yaşanandır, yazılandır, iz bırakandır. Yok olmak ise hiçbir iz bırakmamaktır. Bu yüzden ziyan olmak, bazen daha güçlü bir direniştir. Çünkü birileri seni görmese de, sen hâlâ kendini görüyorsundur.

Hayır değil. Ziyan olabilir ama farkına varabilirsin bu herhangi bi konu olabilir. Yapılması gereken tek şey kişinin kendinin farkına varması. Ama yok olmak hiç olmak demek, kendini de çevreni de hiç var etmemiş ya da silip bitirmiş olmak demek. Hani bazen ortamlarda 'yokmuş gibi davranılan' oluruz ya zorumuza gider, o his bundan kaynaklı.
Benim açımdan ziyan olmak daha iyi, sonra kendini toplayınca etraftakileri yok sayıyorsun kendini değil. Ziyan olup toparlanabiliriz ama yok olursak geri dönüşümüz de yok