Neden kendimizden çok başkalarını düşünüyoruz?

Vallahi bazen kendime de soruyorum bu soruyu. Hani sanki içimizde bir yerde hep “Aman kimse üzülmesin” diye düşünen bir taraf var. Kendi isteklerimizi, ihtiyaçlarımızı ikinci plana atıp, başkalarının gönlünü hoş tutmaya çalışıyoruz. Belki sevildiğimizi hissetmek için, belki reddedilmekten korktuğumuz için, belki de böyle büyütüldüğümüz için. Toplum da biraz bunu besliyor aslında. “Fedakâr ol”, “Önce başkasını düşün”, “Bencil olma” gibi laflar kulağımıza kazınmış küçükken. Ama kimse dememiş ki, “Sen de bir insansın, senin de hislerin, sınırların, ihtiyaçların var.” Bazen de kendimizi unutmamızın sebebi, farkında olmadan kendimizi değersiz hissetmemiz. “Benim ne istediğim önemli değil” diye düşünüyoruz belki. Ama işte bir yerden sonra bu, içten içe yorar insanı. Başkalarını mutlu etmeye çalışırken, kendimizi kaybetmeye başlarız. Kısacası, kendimizden çok başkalarını düşünmemizin bin bir sebebi olabilir ama bence en önemlisi şu: Kendimizi sevmeyi, kendimize değer vermeyi öğrenmemiz lazım. Yoksa o “iyi insan” olma çabası, bir süre sonra içimizdeki sesi susturur. Ve en fenası da o sesi kaybetmektir.