Bazı insanlar kırıldıklarında sessizliğe gömülür; çünkü anlatmanın karşılık bulmayacağından, anlaşılmayacağından ya da daha çok incineceğinden korkarlar. O suskunluk aslında bir çığlıktır; duyulmak isteyen ama sesi çıkmayan bir feryat. Diğer yandaysa içindekileri dökerek rahatlamayı tercih edenler vardır. Onlar için kırgınlık bastırıldıkça içte büyür, konuşmak ise bir nevi hafiflemektir. Ama bu da cesaret ister; yargılanma, küçümsenme ya da duyulmama ihtimaline rağmen duygularını ortaya koymak kolay değildir.
Peki sen kırıldığında hangi taraf oluyorsun; sessizliğe mi gömülüyorsun, yoksa içindekileri açıkça dile getirenlerden misin?
Kırıldığında susmayı mı tercih edersin, yoksa içindekini paylaşmayı mı?
Paylaşınca bile birşeylerin değişmeyeceğine ve anlaşılmayacağıma eminsem susmayı tercih ederim.. ve sonra zamanla kırıldığım kişiyi yok sayarak konuyu temelli kapatırım
Ben kırıldığımda önce şunu düşünürüm: "Bir insan haklı olarak kime kırılır?"
Kırıldığım kişi kim? Beni kıran, inciten insan hayatımda nasıl bir yere sahip? Benim için ne ifade ediyor, ben onun için ne ifade ediyorum? Bugün o beni kırdıysa, ben de zamanında onu kırmış mıyımdır? Kırdıysam, o bana nasıl davranmıştı?
Bir de şunu sorgularım; Acaba beni isteyerek mi kırdı, yoksa bir sıkışmışlık, bir bocalama anına mı denk geldi? Belki de istemeden oldu…
Kırılmadan önce içimden adil bir muhasebe yapıyor muyum? Yani bugüne kadar bana onca iyiliği dokunmuş, yanımda durmuş biri… Onun bu bir hareketi yüzünden kırılmaya, küsmeye değer mi? Onca güzel şeyi silip atmalı mıyım?
Eğer insan bunları hiç düşünmeden, sorgulamadan hemen kırılıyorsa… Bence ya hiç kırılmasın ya da kırılıyorsa da kırılsın…
Genelde kırıldığımda önce susmayı tercih ederim çünkü o anda söyleyeceklerimin pişmanlık yaratacak kadar sert olmasından çekinirim. Sessizlik, biraz toparlanmamı sağlar. Ama sonra mutlaka paylaşmak isterim; içimde biriktikçe hem bana hem ilişkiye zarar vereceğini bilirim. Susmak ilk tepkim olur, konuşmak ise iyileşme kısmı.
Kırıldığımda susmayı tercih ediyorum, köşeye çekiliyorum çünkü ağzımdan kötü bir şey çıkacak diye korkuyorum. Karşımdakini kırmaktan çok çekiniyorum. Bir süre tek kalınca zaten sakinleşiyorum, en güzeli bu. Kalp kırmayı sevmiyorum.
Kırılmak hassas bir mevzu. Sessizliği tercih edenlerin içinde bazen bir fırtına kopar, kimse fark etmez. Ama konuşmak da ayrı bir meydan okuma; çünkü söyledikçe yaralarını açarsın, ya şefkatle sarılır ya da daha da kanatırlar. Senin için doğru yol ne bilmiyorum ama duygularını bastırmanın içeride bir volkan yaratacağını unutmamak lazım. Cesaret, bazen susmayı bırakmaktan gelir. ✨