Üzüldüğünde kendi kabuğuna mı çekilirsin yoksa rahatça paylaşır mısın?

Üzülümce bir süre kendi kabuğuma çekilirim ve kimseyle paylaşmak istemem, o üzüntüyü bir sindirmek isterim, sonra sindirimce kabuğumdan çıkar paylama gereği duyarım, düşünmek iyi geliyor tek başına bazen, ama dertler anlattıkça azalır diyorlar hani doğru yani, anlatınca rahatlıyor hafifliyorsun, iyi ki anlatmışım ne yapacağımı daha iyi biliyorum artık diyorsun, kendi kabuğunda iken ne yapacağını insan pek bilemiyor.

Bambaşka biri oluyorum. Kimseyle konuşmuyor, yemek yemiyor, mümkün mertebe yalnız kalmaya çalışıyorum. Hatta yine öyle olduğum zamanların birinde babam çekti kenara seni tanıyamiyorum, kendi evinde yabancı gibisin, neyin var dedi. Ne yaptıysa ne ettiyse de ağzımdan tek bir kelime almadı. İçime atıyorum hep.

Bazen kendi içimde yaşamayı tercih ederim
bazen çok kötü olursam dengesizleşip her şeyi anlatabiliyorum
işte bu huyumu sevmiyorum
aslında her şeyi kendi içimde yaşamak daha güzel ama sanki birine anlatırsam
bendeki tüm negatifliği alıcakmış gibi bir his oluşuyor.

Hiçbir duygumu saklamam kimseden. İçime atmak tarzım değil. Ama yalnızlığın insanı iyileştirdiğine inanırım. İlk istediğim yalnız kalmak olur.

Kabuğuma çekilirim, yalnız kalırım biriyle paylaşmanın bana bi yararı yok.

Ben kabuğuma çekilirim çünki karşımda ne sessizliğimden anlayan biri var ne de sesimden.

Birşeyleri, hele duyguları paylaşmak… söylendiği kadar kolay değil