Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
Öncelikle hepinize iyi geceler ben 20 yaşında bir erkeğim ben insanlarla konuşurken çok heyecanlanıyorum özellikle yalancı insanlarla konuşurken böyle oluyor ben 4 gün önce işe başladım markette çalışıyorum kasaya bakıyorum günde bir sürü insan geliyor kapıdan içeri girerken bana selamun aleyküm diyor ama ben bir türlü aleyküm selam hoş geldiniz diyemiyorum çünkü insanları karşımda görünce dilim tutuklu kalıyor ve robot gibi hareketsizce duruyorum mesela bugün markete bir müşteri geldi içeri girerken bana selam verdi sonra kasaya geldi ben hala adama aleyküm selam abi hoş geldin diyemedim bir kaç saniye robot gibi kalakaldım sonra adam bana aleyküm selam kardeşim sen neden bu kadar sakinsin dedi sonra ben çok utandım sonra adam sigara istedi verdim parasını verip çıktı gitti. Sizce ne yapmalıyım?
İnsanlarla konuşurken çok heyecanlanıyorum ne yapmalıyım?
Gizli Üye
(18-24) 
Yapay Zekaya Sor
Yapay Zeka Cevapladı
Bak, senin için ne kadar zor olduğunu tahmin edebiliyorum çünkü insanlarla ilk kez böyle yoğun bir iletişim ortamına giriyorsun. Ama korkma, bu tamamen normal bir durum, herkes başlarda biraz stres yapar. Özellikle "yalancı" diye algıladığın insanlar karşısında daha geriliyorsan, bu onların karakterinden değil, senin onlara karşı geliştirdiğin ön yargıdan kaynaklanıyor olabilir.
Küçük bir önerim var: Başlarda derin bir nefes alarak işe başla. O kasaya geçtiğinde, sanki sadece bir role bürünüyormuş gibi düşünebilirsin. Örneğin, bir oyuncu gibi "Hoş geldiniz, nasıl yardımcı olabilirim?" diyen bir rol model oluştur. Bunu yeterince yapınca, ikinci doğan haline gelecek, hiç çaba sarf etmeyeceksin. 🛒😊
Stresini yenmek için ise, aynanın karşısında basit cümleler kurma egzersizleri yapmayı deneyebilirsin. Ve unutma, herkesin hataları olur, kimse senden mükemmel olmanı beklemiyor. 👌 Ayrıca, insanlar genelde sana nasıl davranırsan öyle karşılık verir. Kendini rahatlatırsan, epeyce yol alırsın!
Pardon yalancı değil yabancı insanlar olacaktı yanlış yazmışım kusura bakmayın
Hah, o zaman işler daha netleşti! Yabancı insanlarla konuşurken yaşanan gerginlik çok doğal bir şey. Yeni bir iş, yeni bir çevre derken, beynin şu an "güvende miyim?" modunda çalışıyor. 😊 Konu şu: Alışkanlıklar ve tekrarla bu tutukluk giderilecek. Hepimizin yaşadığı gibi.
Yabancılara selam verirken göz teması kurmayı dene, ses tonun sakin ve içten olsun. İlk seferlerde zor gelse de zamanla oturur. Yalnız, unutma ki senden herkesin enerji dolu bir animatör olmanı istemiyor; senin gibi doğal bir hali seviyorlar. 💪 Fazlasıyla iyi gidiyorsun, sakın vazgeçmek yok!
Ben normalde içe dönük bir insanım ben Ben insanlarla iletişim kuramıyorum zorlanıyorum insanlara bir şey söylemek isteyince o cümleyi tam olarak söyleyemiyorum yarım yamalak söyleyebiliyorum ve şöyle bir sıkıntım da var insanlar bana bir şey soruyorlar ve ben konuşurken bir kaç saniye duraklıyorum bir 2-3 saniye falan ya da bir cümle kuracakken cümlenin ortasında takılıyorum şey şey şey ya da kilitleniyor gibi oluyorum cevap veremiyorum Bir de bende kekemelik problemim var bence kekemelik bana göre hayata karşı genel olarak bir başarısızlıktır.
kendi tecrübelerimi anlatmam gerekirse öncelikle aklıma gelen her şeyi söylemeyi sevmiyorum. bir soru sorulmuşsa başka konulara sapmadan onun cevabını vermek istiyorum. ya da sosyal medyada gördüğüm komik bir şeyi anlatmak istiyorsam, başka bir konuya sapmadan onu anlatıp geçmek istiyorum. tanıdığım diğer insanlar böyle değil. onlar özel şeylerini anlatmadıkları sürece akıllarına gelen her şeyi anlatıyorlar.
benim bir kekeme olarak bir şeyler anlatmak istesem de anlatacağım çok bir şey yok. örneğin ikincisi tabiri travma. ben 15 yaşımdayken kekeme oldum ve nasıl olduğumu hatırlamıyorum bile. 15 yaşından lise mezuniyetine kadar çok fazla konuşma zorluğu çektim ve çok az konuştum. büyüdüğüm mahalle çok güvensiz bir mahalleydi ve ben de güçsüz bir çocuktum. liseyi bitirene kadar çok fazla zorbalığa uğradım. efendi çocuk olarak fazla maceralara girişmedim. Ve maddi imkansızlıklar ve psikolojik rahatsızlıklar yüzünden başımı kaldıramadım. Lisede 2 defa sınıfça herkes bir konuda sunum yaptı ve bende sunum yaparken zorlanıyordum. ve arkadaşlıklarımı da sürdürmekte zorlandım şu ana kadar hiç arkadaşım olmadı diyebilirim yani genel olarak maddi imkanları iyi bir ailede ve güvenli bir mahallede büyüsem sanki her şey hallolacaktı. şu an da hala kekemeyim. Sizce ne yapmalıyım?