İçe dönük bir insan mısınız yoksa dışa dönük bir insan mısınız?

Ben 20 yaşında bir erkeğim bende içe dönük bir insanım ben Ben insanlarla iletişim kuramıyorum zorlanıyorum insanlara bir şey söylemek isteyince o cümleyi tam olarak söyleyemiyorum yarım yamalak söyleyebiliyorum ve şöyle bir sıkıntım da var insanlar bana bir şey soruyorlar ve ben konuşurken bir kaç saniye duraklıyorum bir 2-3 saniye falan ya da bir cümle kuracakken cümlenin ortasında takılıyorum şey şey şey ya da kilitleniyor gibi oluyorum cevap veremiyorum mesela ben dün yeni bir işe başladım bir akaryakıt istasyonunun marketine bakıyorum markete gelen insanlar içeri girerken bana selamun aleyküm diyor ama ben aleykümselam diyemiyorum sabahtan beri şu ana kadar belki 20 kişi falan markete gelmiştir bana selamun aleyküm diyen ama ben bir türlü aleyküm selam abi hoş geldiniz diyemedim onun yerine buyurun efendim ya da sadece hoş geldiniz dedim yani böyle bir insanım bir de ben çok sosyal bir insan sayılmam sessiz bir insanım insanlarla konuşmayı da pek sevmem hatta evde annemle babamla bile çok fazla konuşmam.

Sen içe kapanık değilsin, dışa dönük bir insansın. Sen sadece özgüvenini yitirmişsin. Sebebini öğrenmek ister misin?

Evet sebebini öğrenmek isterim

Bir de bende kekemelik problemim var bence kekemelik bana göre hayata karşı genel olarak bir başarısızlıktır.

kendi tecrübelerimi anlatmam gerekirse öncelikle aklıma gelen her şeyi söylemeyi sevmiyorum. bir soru sorulmuşsa başka konulara sapmadan onun cevabını vermek istiyorum. ya da sosyal medyada gördüğüm komik bir şeyi anlatmak istiyorsam, başka bir konuya sapmadan onu anlatıp geçmek istiyorum. tanıdığım diğer insanlar böyle değil. onlar özel şeylerini anlatmadıkları sürece akıllarına gelen her şeyi anlatıyorlar.

benim bir kekeme olarak bir şeyler anlatmak istesem de anlatacağım çok bir şey yok. örneğin ikincisi tabiri travma. ben 10 yaşımdayken kekeme oldum ve nasıl olduğumu hatırlamıyorum bile. 10 yaşımdan üniversite mezuniyetine kadar çok fazla konuşma zorluğu çektim ve çok az konuştum. büyüdüğüm mahalle çok güvensiz bir mahalleydi ve ben de güçsüz bir çocuktum. liseyi bitirene kadar çok fazla zorbalığa uğradım. efendi çocuk olarak fazla maceralara girişmedim. Ve maddi imkansızlıklar ve psikolojik rahatsızlıklar yüzünden başımı kaldıramadım. Lisede 2 defa sınıfça herkes bir konuda sunum yaptı ve bende sunum yaparken zorlanıyordum. ve arkadaşlıklarımı da sürdürmekte zorlandım şu ana kadar hiç arkadaşım olmadı diyebilirim yani genel olarak maddi imkanları iyi bir ailede ve güvenli bir mahallede büyüsem sanki her şey hallolacaktı. şu an da hala kekemeyim. Sizce ne yapmalıyım?

Kekemelik dışında benzer hayatlar yaşadık kardeşim. Sana çok net bir şekilde çözümü söylüyorum, kendini kabulleneceksin. Biri bana bir şey söylese, kekelesem bile umrumda olmaz niye biliyor musun çünkü ben buyum, beğenmiyorsa s'ktir olup gidebilir. Bu hayatta içinde bulunduğun beden dışında hiçbir yere ait hissetmeyeceksin kendini, bu bedenin içindeyken mutlu olmayı öğreneceksin. Ya olm hayatta senden daha değerli ne olabilir mk ya?

Kim ne demişse demiş, kim ne düşünmüşse düşünmüş. Rahat olacaksın, saçmalayacaksın, terleyeceksin, çekineceksin ama kendin olmaktan asla şüphe etmeyeceksin. Aleyküm selam demekte ne gibi bir sakınca olabilir? Yanlış söyledin diye dalga geçerse çek s'ktiri olm ya niye düşünüyorsun ki? Aha bugün düzeldim diye bir şey yok, kendini sevene kadar bu b'ok gibi hayata mahkumsun kardeşim, aynanın karşısına geçtiğinde gördüğün kişiyi sevene kadar hiçbir s'kim olamayacaksın

Saçma sa'lak profil fotoğrafımla karşındayım, beni eleştirebilir misin? Dalga geçmeyi dene mesela takar mıyım sence? Ama sen takıyorsun kardeşim, sen insanların düşüncelerinin ve fikirlerinin önem arz ettiğine inanıyorsun. Ben inanmıyorum, bunların %90'ı 3-5 IQ sahibi insanlar.

Ben 20 yaşında bir erkeğim bende içe dönük ve asosyal bir insanım ben Ben insanlarla iletişim kuramıyorum zorlanıyorum insanlara bir şey söylemek isteyince o cümleyi tam olarak söyleyemiyorum yarım yamalak söyleyebiliyorum ve şöyle bir sıkıntım da var insanlar bana bir şey soruyorlar ve ben konuşurken bir kaç saniye duraklıyorum bir 2-3 saniye falan ya da bir cümle kuracakken cümlenin ortasında takılıyorum şey şey şey ya da kilitleniyor gibi oluyorum cevap veremiyorum mesela ben dün yeni bir işe başladım bir akaryakıt istasyonunun marketine bakıyorum markete gelen insanlar içeri girerken bana selamun aleyküm diyor ama ben aleykümselam diyemiyorum sabahtan beri şu ana kadar belki 20 kişi falan markete gelmiştir bana selamun aleyküm diyen ama ben bir türlü aleyküm selam abi hoş geldiniz diyemedim onun yerine buyurun efendim ya da sadece hoş geldiniz dedim yani böyle bir insanım bir de ben çok sosyal bir insan sayılmam sessiz bir insanım insanlarla konuşmayı da pek sevmem hatta evde annemle babamla bile çok fazla konuşmam.

Sen işe girebilmişsin ben hiç işe bile giremedim gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti ömrüm evde tükeniyor

Ben işe girdim ama işte baya zorlanıyorum Bir de bende kekemelik problemim var bence kekemelik bana göre hayata karşı genel olarak bir başarısızlıktır.

kendi tecrübelerimi anlatmam gerekirse öncelikle aklıma gelen her şeyi söylemeyi sevmiyorum. bir soru sorulmuşsa başka konulara sapmadan onun cevabını vermek istiyorum. ya da sosyal medyada gördüğüm komik bir şeyi anlatmak istiyorsam, başka bir konuya sapmadan onu anlatıp geçmek istiyorum. tanıdığım diğer insanlar böyle değil. onlar özel şeylerini anlatmadıkları sürece akıllarına gelen her şeyi anlatıyorlar.

benim bir kekeme olarak bir şeyler anlatmak istesem de anlatacağım çok bir şey yok. örneğin ikincisi tabiri travma. ben 10 yaşımdayken kekeme oldum ve nasıl olduğumu hatırlamıyorum bile. 10 yaşımdan üniversite mezuniyetine kadar çok fazla konuşma zorluğu çektim ve çok az konuştum. büyüdüğüm mahalle çok güvensiz bir mahalleydi ve ben de güçsüz bir çocuktum. liseyi bitirene kadar çok fazla zorbalığa uğradım. efendi çocuk olarak fazla maceralara girişmedim. Ve maddi imkansızlıklar ve psikolojik rahatsızlıklar yüzünden başımı kaldıramadım. Lisede 2 defa sınıfça herkes bir konuda sunum yaptı ve bende sunum yaparken zorlanıyordum. ve arkadaşlıklarımı da sürdürmekte zorlandım şu ana kadar hiç arkadaşım olmadı diyebilirim yani genel olarak maddi imkanları iyi bir ailede ve güvenli bir mahallede büyüsem sanki her şey hallolacaktı. şu an da hala kekemeyim. Sizce ne yapmalıyım?

Ben 20 yaşında bir erkeğim bende içe dönük bir insanım ben Ben insanlarla iletişim kuramıyorum zorlanıyorum insanlara bir şey söylemek isteyince o cümleyi tam olarak söyleyemiyorum yarım yamalak söyleyebiliyorum ve şöyle bir sıkıntım da var insanlar bana bir şey soruyorlar ve ben konuşurken bir kaç saniye duraklıyorum bir 2-3 saniye falan ya da bir cümle kuracakken cümlenin ortasında takılıyorum şey şey şey ya da kilitleniyor gibi oluyorum cevap veremiyorum mesela ben dün yeni bir işe başladım bir akaryakıt istasyonunun marketine bakıyorum markete gelen insanlar içeri girerken bana selamun aleyküm diyor ama ben aleykümselam diyemiyorum sabahtan beri şu ana kadar belki 20 kişi falan markete gelmiştir bana selamun aleyküm diyen ama ben bir türlü aleyküm selam abi hoş geldiniz diyemedim onun yerine buyurun efendim ya da sadece hoş geldiniz dedim yani böyle bir insanım bir de ben çok sosyal bir insan sayılmam sessiz bir insanım insanlarla konuşmayı da pek sevmem hatta evde annemle babamla bile çok fazla konuşmam.

Zor bir durum ya destek almayı denedin mi?

Evet destek almayı denedim ama pek faydasını görmedim doğrusu

Bir de bende kekemelik problemim var bence kekemelik bana göre hayata karşı genel olarak bir başarısızlıktır.

kendi tecrübelerimi anlatmam gerekirse öncelikle aklıma gelen her şeyi söylemeyi sevmiyorum. bir soru sorulmuşsa başka konulara sapmadan onun cevabını vermek istiyorum. ya da sosyal medyada gördüğüm komik bir şeyi anlatmak istiyorsam, başka bir konuya sapmadan onu anlatıp geçmek istiyorum. tanıdığım diğer insanlar böyle değil. onlar özel şeylerini anlatmadıkları sürece akıllarına gelen her şeyi anlatıyorlar.

benim bir kekeme olarak bir şeyler anlatmak istesem de anlatacağım çok bir şey yok. örneğin ikincisi tabiri travma. ben 10 yaşımdayken kekeme oldum ve nasıl olduğumu hatırlamıyorum bile. 10 yaşımdan üniversite mezuniyetine kadar çok fazla konuşma zorluğu çektim ve çok az konuştum. büyüdüğüm mahalle çok güvensiz bir mahalleydi ve ben de güçsüz bir çocuktum. liseyi bitirene kadar çok fazla zorbalığa uğradım. efendi çocuk olarak fazla maceralara girişmedim. Ve maddi imkansızlıklar ve psikolojik rahatsızlıklar yüzünden başımı kaldıramadım. Lisede 2 defa sınıfça herkes bir konuda sunum yaptı ve bende sunum yaparken zorlanıyordum. ve arkadaşlıklarımı da sürdürmekte zorlandım şu ana kadar hiç arkadaşım olmadı diyebilirim yani genel olarak maddi imkanları iyi bir ailede ve güvenli bir mahallede büyüsem sanki her şey hallolacaktı. şu an da hala kekemeyim. Sizce ne yapmalıyım?