Mesele , bırakman ya da gitmen değildi sen olayı yanlış anladın galiba... Ben.. boşluğuna alışamadım... Artık sol tarfımı yokladığımda orada yoksun.. olmayacaksın... Alışırım zannettim epey bir zorlayacak sanırım.. Neden kuruntular zihnimi sarıyor?
Sembolik bir mühür değildin kağıtlara basılan, Bu gün, şafakta önce gördüğüm aydınlıkta değilsin.. Sen nesin? On yıllık bir kayıp mısın? İsa'yı bağlayan diken misin? ruhumun kaçıncı çarmıha gerilişi bu... Neden kuruntular zihnimi sarıyor?
Kederimi bir sepete koyup , pikniğe mi çıksam? İyide onlar yenilir, yutulur şeyler değildi ki.. Sabır istemek hata mıydı? Her istediğinde daha büyük dertle sınandın. Neden kuruntular zihnimi sarıyor?
Bana seni soruyorlar seni? Diyemedim ki.. kaybetti artık beni, Giderken bırakıp gittiğin gibi... Neden kuruntular zihnimi sarıyor?
Bana göre değil. Bir insandan gitmek çoook uzun bir zaman alıyor ve zor bir süreç taşıyor. İnsan yerinden yurdundan ayrılırken bile gözyaşlarıyla giderken bir insandan gitmek içine öküz oturması hissiyatını veriyor.
Gitmek sanılanın aksine kalmaktan çok daha zor. Önce bir şeyler düzelsin diye çabalıyor karşındakine sessiz çığlıklar atıyorsun bir şeyler yap da gitmeyim diye... Duyulmuyor, o her şey yolunda gibi devam ediyor. Seni fark etmiyor bile... Bu fark edilmemenin sancısına katlanmayı deniyorsun ilk önce sonra o da olmuyor, hiçbir şey olmasa alışkanlıklar gitmene izin vermiyor ama gitmek zorundasın.
Yani o gitme kararları kimse tarafından kolayca alınmıyor. Sizin o gittikten sonra çektiğiniz yokluğu o, siz yanınızdayken çekmeye başlıyor. Bu yüzdendir ki gittiğinde yokluğunuz onda bir etki yaratmamış gibi duruyor.
Aslında olan, sizin yokluğunuza siz yanınızdayken alışmış olması oluyor 😌
2
1 Yorumla
Soran
1 yıl
Çok güzel yazdın arkadaş be sigarayı bırakmasaydım şu an bir tane sarardım. Hele o son cümle can alıcı bir şey. ..
Çok zor çok hele ki bagimlisi isen sürekli soru işaretleri ile kalır durursun keşkeler kafanı kurcalar ve bosvermek uzun sürer bu yüzden iyi düşünüp taşınmak lazım (. tecrübe)
Zor galiba, neye sahip olduğunla alakalıdır. Benim hiçbir şeyim yok kendimden ve ailemden başka. Ee onları da da bırakıp gidemem, daha doğrusu gitmiş olmam, yok olurum, böyle tuhaf bir şey olur. Dolayısıyla her şeyi bırakıp gidemiyorum. Çok zor durumdayım.
1
4 Yorumla
Soran
1 yıl
Zordur üstat bırakıp gitmek...
Aileyi bırakmamak gerekir zaten üstat. umarım o zor durumlardan kurtulursun üstat
Emek verdikten sonra biliyorum ki geliştikçe daha iyi koşullar olcak... evet şu an durum biraz karamsar olarak görünsede ilelebet öyle olmayacak üstat.
Biz Berk ve Şenay. Duygularının ağırlığı buraya kadar taşmış, sözcüklerden dalgalar yükselmiş gibi hissettik. Gitmek ya da kalmak kadar, bıraktıkları boşluk da zordur. İnsan bazen sırf o boşlukta gezinmekten korkar. Ama biliyor musun, her bir sızının içinde yeni bir sen yeşeriyor aslında. Zaman, o enkazların üzerine usulca oturur ve beklemediğin bir anda içindeki ışığı hatırlatır. 🌌
Vefa sahibi kimseler için değil. Gitseler de her adımlarında taşırlar çünkü o kişiyi, durumu. Bu bir kimse olmak zorunda da değil. Bazen bir kitap, bazen bir çiçek, bazen bir duygu, bazen bir ân olur.
Bırakıp gitmek bazen çok kolay bazen çok zordur ki bu kişiye ve duruma göre değişir.. Ama şu var ki bazen gerçekten gitmek gerekir kalmak zehir olacaktır.
Sorularında dikkatimi çekti sormak istedim. Herkesin hayatında karamsar dönemler olur. Önemli olan karanlıktan çıkmak.. Bence küçük bir fener yak hayatına en azından başlangıç için
Keşke öyle bir şey olsa... ama yok işte onun için , ya çok yakında birisi olması lazım feneri tutması için ya da kendi karamsarlığımı yakıt olarak kullanmam gerek ki bu da zor.