Kolay mıdır bir anda her şeyden vazgeçip gitmek?

Bir sevgilim vardı; Nagihan.

Gitme, yanımda kal dedi bir gün, tam gitmeye niyetlendiğim o gün.

Mantığım durma dese de bir tatlı sözüne, bir masum bakışına aldandık yine, kaldık.

Çok sevdim Nagihanı, o da beni. Birbirimize pul koleksiyonlarımızı gösterdik şevkle.

Zaman onunlayken nasıl geçiyordu öyle bilmem, ışık olsan tutamazsın, öylesine şen.

Tam işte olduk, artık tamamız derken duyuldu bir kapı tıkırtısı.

İçeriye giren pos bıyıklı, haşin bakışlı, düğme yakalı babası.

Bir o bana baktııııı, bir ben ona; koynumda kızı Nagihanla.

Hani, hani ufak, cılız bir meltem esse o an, tüm benliğinle duyacakmışsın gibi.

Hani bütün gün tembellik yapan Ağustos böceği yine şarkısını mırıldansa mutfaktan

Ve altına girdiği kat üstü kat yükün zorundan osursa zavallı karınca, o bile duyulacakmış gibi;

Öylesine sessiiiiiz, öylesine derin, suskun bir an.

Sordu babası, o da aynen senin gibi, gözlerimin içine bakarak;

"Kolay mıdır bir anda her şeyden vazgeçip gitmek,

yoksa her şeye rağmen gitmekten vazgeçip

sevmek mi gerek?"

Yutkundum, şakaklarım kızardı, gözlerim buğulandı.

Sonra okkalı bir yumruğun hızla bana doğru yaklaştığını görmemle bir oldu gözlerimin kararması.

Kafamda, o karanlıkta yankılanan o paylayıcı ses... "kolaydı lan, kapıyı çekip gidecektin, işte o kadar kolaydı"...

Bi an gözlerimi araladım, gözüme ilişti duvar saati; 17:30, memurların iş çıkışı...

önce sebepleri ortaya koyacaksın. sonra alternatifleri ortaya koyup hesaplayacaksın. ha bu arada eksiler artıları götürmeyecek. eksileri yok sayacaksın.artıları teraziye koyacaksın tart bakalım hangisi daha agır. sonuçta omzuna bir yük alacksın. belki taşıyacak belki yolda kalacaksın. nihayet hayat denen bir daga tırmanacksın. hangi yük hafif geliyorsa onu taşıycaksın