Üzüldüğünüz zaman uyuyabiliyor musunuz?

Açıkçası üzüldüğüm zamanlarda uyumak benim için hem kaçış hem de işkence oluyor. Bazen yastığa başımı koyar koymaz gözlerimden yaşlar süzülüyor, içimden geçenleri kimseyle paylaşamadığımda daha da ağırlaşıyor her şey. Düşünceler beynimde dönüp durdukça uyku da haliyle uzaklaşıyor. Hele biriyle tartıştıysam, o sözler, o bakışlar gece boyunca aklımda yankılanıyor. Kendimi suçladığım da oluyor, karşı tarafı haksız bulup içten içe öfkeyle dolduğum da…Geçenlerde biriyle ciddi bir tartışma yaşadım, o gece en az dört kere uyandım. Kalbim çarpıyor, içim sıkılıyor, sanki üzerime bir ağırlık çöküyor gibi… Uyandığımda hâlâ o konuşmaları kafamda tekrar ederken buluyorum kendimi. O yüzden bazı geceler uyumak yerine sabaha kadar düşünmeyi seçtiğim oluyor. Ama bazen de tam tersi, zihnimi susturmak için uyumaya sığınıyorum. Uyursam geçer sanıyorum. Belki de en çok o anlarda sarılacak bir omuza ihtiyaç duyuyorum… ama olmuyor. Yine de sabah oluyor, güneş doğuyor. Her şeye rağmen.